ميرزا عبد الرحيم نهاوندى ( 1237 - 1304 ق )
شيخ عبد الرحيم نهاوندى فرزند ميرزا نجف مستوفى و نوادهء ميرزا محمّد على شيرازى ، از فقها و اساتيد حوزهء تهران و از اكابر علما به شمار مىرفت كه در رشتههاى فقه و اصول مشهور و به زهد و تقوى معروف و در ادبيات و سرودن اشعار مهارت داشت .
او در سال 1237 ق در نهاوند متولد گرديد .
تحصيلات
نهاوندى پس از طى مقدمات در موطن خويش ، به بروجرد عزيمت كرد و سطوح را نزد شيخ اسد اللّه بروجردى ( حجة الاسلام ) به انجام رسانيد . سپس به نجف اشرف رهسپار گرديد ، و از محضر فقيه گرانقدر شيخ محمّد حسن نجفى ( صاحب جواهر الكلام ) و علامه شيخ مرتضى انصارى بهرهمند گرديد ، و خود بناى تدريس گذاشت و عدهء زيادى از محضر وى استفاده نمودند . سپس در سال 1289 ق به زيارت مشهد مقدس مشرف شد و يك سال اقامت جست ، سپس رحل اقامت خويش را در تهران افكند ، و در مدرسهء مروى به تدريس همت گماشت ، و مورد توجه فضلا واقع گشت و نماز جماعت نيز اقامه مىنمود .
از آثار او
1 - أصل البراءة .
2 - حاشية على القوانين .
3 - كتاب الوقف .
4 - كتاب العتق .