فيض نمود . پس از تأسيس حوزهء علميهء قم توسط آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ، صيت فضيلت آن عالم عالىمقدار و نيز وقوع حوادثى ، وى را به شهر قم كشيد ، و در روز دوّم / جمادى الثانى / 1346 قمرى ، رحل اقامت موقتى در اين شهر افكند ، ولى علاوه بر جذبهء مرحوم حاج شيخ ، ضرورت حفظ حوزهء نوپاى قم ، عزم رحيل وى را بدل به اقامت دائمى نمود و با بهرهگيرى از محضر آن مرحوم و علماى بزرگ ديگر ، خود در كرسى تدريس و تأليف و قضاء حوائج مؤمنين قرار گرفت و سرانجام پس از 85 سال عمر با بركت و ساليان دراز ، كوشش در راه دين و نشر فقه جعفرى در اين شهر ، ديده از جهان فروبست ، وفات آن انسان الهى در حدود چهار ساعت پس از نيمهشب شنبه 29 / ماه مبارك رمضان / سال 1393 ق مطابق با پنجم / آبان / 1352 ش به وقوع پيوست و حوزههاى دينى و مجامع علمى را در سوگ نشاند ، پيكر آن مرحوم پس از تشييعى باشكوه در جوار حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپرده شد ، رحمة اللّه تعالى عليه .
در اين مجال مختصر ، گوشههايى از زندگانى اين مرد بزرگ و ويژگيهاى ممتاز فقهى و اخلاقى و سائر خصوصيات برجستهء وى بيان مىشود ، باشد كه با تذكار شخصيت اين عالم خودساخته ، اندكى از دين خود را نسبت به وى ادا كرده باشيم .
خاندان آن مرحوم
پدر آن مرحوم ، سيد عنايت اللّه فرزند مهر على بن امام قلى بن اجاق قلى دوسرانى ، از شاگردان آخوند ملا قربانعلى زنجانى ( متوفاى 1328 ق ) و از شاهدان عادل محكمهء ايشان بود . وى از نظر تقوا و ملكات نفسانى از افراد بسيار كم نظير بوده و در حسن نيت و تقيّد به جهات شرع بسيار ممتاز بوده است .
در مورد اجداد وى آنقدر كه به دست آمده اين است كه آنها ابتداء در قصبهاى به نام « ترك » از توابع شهر ميانه مىزيستهاند ، از محل سكناى ايشان قبل از آنجا اطلاعى در دست نيست . سپس از اين قصبه به دهى به نام « مشمپا » و از آنجا به