گ
( 104 ) عصمت ( حدود 1250 - 1310 ه . ش )
عصمت شاعر نيمه اول قرن چهاردهم هجرى . در يكى از خانوادههاى متوسط مشهد متولد شد .
در كودكى همراه خانواده خود به عراق رفت و در كربلا ساكن گرديد . در نوجوانى با مردى از خاندان گرايلى نيشابور كه مقيم كربلا بود ازدواج نمود .
شوهرش مردى شاعر و اديب بود ، سرودن شعر را در كنار او آغاز نمود و در بازگشت به مشهد به شاعرى پرداخت . وفات وى قبل از 1310 ه . ش در حدود شصتسالگى و در مشهد اتفاق افتاد . از عصمت گرايلى يك دفتر شعر شامل غزليات ، قطعه ، مثنوى و رباعى در حدود هزار بيت باقى مانده است . « 1 »
اين اشعار از اوست :
تا رخ يار مرا در نظر است * دوجهان در نظرم مختصر است
تا توانى مرو اندر ره عشق * وادى عشق دلا پرخطر است
بسكه گريم ز فراقش شب و روز * دائما دامنم از اشك تر است
قسمتم خون جگر هست از عشق * اينم از خوان قضا ماحضر است
نيست غايب ز نظر روى نگار * هركجا مىنگرم جلوهگر است
زاهدا طعنه مزن بر من مست * تو چه دانى كه شورم بسر است
هامش
( 1 ) - على اكبر گلشن آزادى : صدسال شعر خراسان / 387 .