آية اللّه مرواريد همراه ميرزا جواد آقا تهرانى و شهيد هاشمىنژاد در 19 خرداد 54 در اعتراض به عملكرد رژيم و پشتيبانى از مبارزه حوزه قم و اعلان انزجار از دستگيرى طلاب مدرسههاى فيضيه و دارالشفا ، درس خود را تعطيل نمود .
آية اللّه طبسى در اين جريان بازداشت شد و پس از آزادى از زندان در آبان سال 1356 در مسجد ملا هاشم كه امام جماعت آن را آية اللّه مرواريد به عهده داشت ، بعد از نماز به تدريس مىپرداخت .
در جريان انقلاب اسلامى سال 1357 ، ايشان عضو شورايى بود كه در بيت آية اللّه العظمى سيّد عبد اللّه شيرازى در خصوص مسائل مهم سياسى ، اجتماعى و انقلابى تصميمگيرى مىكردند .
ايشان در شمار كسانى بود كه در راستاى انقلاب اسلامى و تحقق نظام جمهورى اسلامى گام برداشتند و كمتر اعلاميه گروهى است كه در روزهاى سرنوشتساز انقلاب در مشهد از سوى علماى حوزه صادر شد ، و نام و امضاى ايشان در پاى آن نباشد . در حركتهاى اعتراضآميز علما نيز در همه رويدادهاى مهم مشاركت جدى داشتند .
آية اللّه مرواريد از بعد اخلاقى و عبادى كممانند بود . او هرگز كسى را به خود دعوت نكرد . به پارسايى در دنيا زيست و فروتنى و مهربانى را اساس كار خود قرار داد . نماز را محور سلوك و ذكر و دعا را عمدهترين راه تعالى معنوى مىدانست . به نوافل تأكيد مىورزيد و در كتمان كمالات روحى و كرامات نفسى مهارتى تام داشت و سرانجام در سن 96 سالگى شامگاه سهشنبه نوزدهم شعبان 1425 ق / 14 مهر 1383 ش پس از قرائت زيارت عاشورا و آل يس ، در پى سكته قلبى از اين ديار رخت بربست و به لقاى حق شتافت و پيكر ايشان در رواق دار السرور به خاك سپرده شد . مقام معظم رهبرى و مراجع تقليد ، در
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 414
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٤١٤