لكهنو مقيم شد . طاهر نوهء دخترى سيّد ناصر حسين فرزند مير حامد حسين مؤلف كتاب عبقات الانوار بود و علم و شرف را از اين خاندان به ارث برد .
مظفر حسين نزد جدش سيّد ناصر حسين و دائيش سيد محمّد سعيد تربيت يافت . قرآن و زبان فارسى را فرا گرفت و در ضمن با مسائل دينى و تعليمات اسلامى هم آشنا گرديد . سپس به شيعه كالج رفت ، اين مؤسسه دانشكدهاى است كه توسط علماى شيعه هندوستان در لكهنو ايجاد گرديده است و در آن علاوه بر علوم روز ، معارف شيعه هم تدريس مىگردد . در آنجا با اصول و مبانى تشيع آشنا گرديد و از اكبر على ، امير حسين و شهنشاه حسين استادان اين مؤسسه بهره برد .
او نزد مولانا محمّد نصير ، مولانا محمّد سعيد و مولانا ميرزا محمّد طاهر كه از علماى بزرگ شيعه در لكهنو بودند بهطور خصوصى علم آموخت ، سپس وارد دانشگاه لكهنو گرديد و در رشتهء حقوق فارغ التحصيل شد .
او بعد از گرفتن مدرك حقوق پروانه وكالت گرفت تا در كارهاى مربوط به دعاوى اشتغال پيدا كند ، ولى به خاطر علاقمندى به كار تبليغات مذهبى و خطابه به آن كار دلبستگى پيدا نكرد و دنبال تبليغ و ارشاد رفت و در اين كار مهارت يافت بهطورىكه در سراسر هند و پاكستان مشهور گرديد .
او نخست در روستاى جرول به مرثيهخوانى روى آورد و در محرم و صفر و ايام ذكر مصيبت سيّد الشهداء عليه السّلام در حسينيهها مرثيه مىخواند و مورد توجه قرار گرفت و بعد از آن در اثر خواهش مردم به سخنرانى و خطابه پرداخت . چندى نگذشت كه از شهرها و ولايات از وى دعوت شد تا در مجالس مذهبى حضور پيدا كند و براى مردم سخنرانى نمايد . بيان جذاب و سخنان شيوا و مناظرات و احتجاجات او دربارهء شيعه موجب گرديد تا به عنوان يك خطيب برجسته در هندوستان مطرح شود .
او در ميان شيعيان پاكستان هم
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 276
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٢٧٦