مذهبى ، چشم به جهان گشود . در مدرسهء طالبيه تبريز به تحصيل پرداخت و پس از اتمام سطح براى ادامهء تحصيلات به نجف رفت و آنجا اصول را نزد آخوند ملّا محمّد كاظم خراسانى و فقه را در محضر حاج سيّد محمّد كاظم يزدى و شريعت اصفهانى فراگرفت .
پس از اتمام تحصيلات به تبريز بازگشت و به توصيه پدر ، با يكى از خويشاوندان خود ازدواج كرد و به فعاليتهاى مذهبى روى آورد و « جمعيت ديانت اسلامى » را در سال 1343 ه ق تأسيس كرد و معارف اسلامى را به سبكى نو در ميان جمعيت تدريس مىكرد . گفتار ايشان در نشريهاى به نام « تذكرات ديانتى » هر پانزده روز يكبار منتشر مىشد . نخستين شمارهء اين نشريه اول جمادى الاولى 1345 ه ق در شهر تبريز به چاپ رسيد و انتشار آن چند سال دوام آورد . علماى بزرگ قم و مشهد كارهاى ايشان را ستودند .
آية اللّه تبريزى به گفتگو با صاحبان اديان ديگر اهميت مىداد و در مناظرهها شركت مىجست . و از مبارزات سياسى غافل نبود . در جريان كلاه پهلوى در سال 1311 ه ش حاج شيخ به مبارزه عليه اتحاد شكل و مظالم رضا خان پرداخت ، ولى حركت او سركوب شد و خود او پس از مدتى زندگى مخفى ، به استاندارى احضار شد و ايشان پس از ديدار با على منصور ، پدر حسنعلى منصور ، استاندار وقت آذربايجان و قاضى عسكر وقتى متوجه شد قرار است رضا خان به تبريز سفر كند ، به كربلا مشرف شد و مدتى آنجا اقامت كرد و پس از آرام شدن اوضاع به تبريز برگشت .
در يكى از روزها نامهاى از على اكبر داور به دست حاج شيخ رسيد .
مضمون نامه دعوت از وى جهت همكارى قضايى با نظام عدليه بود او متوجه اين نكته شد كه شرايط براى فعاليتهاى دينى و سياسى آزاد ، از ميان رفته است ، اين بود كه به تنهايى عازم مشهد شد و همسر و فرزندان
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 124
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص١٢٤