روزى بتوانم در راه شناساندن مقام علمى ايشان ، اگرچه ذكر جميلش اظهر من الشمس است ، قدمى هرچند هم كوچك و ناچيز باشد بردارم . تا اينكه اين فرصت براى اين شكستهء اهلقلم پيش آمد و با كسب اجازه از محضر ايشان كه حقير را هميشه و در همه حال مورد عنايت و تشويق قرار دادهاند اين مقدمه را براى اين درّ گرانبهاى ادب فارسى تحرير نمايم اگرچه ما را در اين مقام محلى از اعراب نيست .
شعر چيست و شاعر كيست ؟
شعر دانى چيست ؟ مرواريدى از درياى عقل * شاعر آن افسونگرى كاين طرفه مرواريد سفت
« ملكالشعراء بهار »
الف - شعر چيست ؟ :
يكى از اقسام دوگانهء كلام را در مقابل نثر شعر گويند و در لغت از آن به دانش ، فقه ، فهم ، ادراك ، وقوف ، دانايى و غيرهم تعبير نمودهاند و اصحاب ادب در اصطلاح كلامى را كه موزون بوده و از عاطفه و تخيل و آهنگ برخوردار باشد شعر ناميده و شعر را سخن مقفى نيز خواندهاند .
ابو الفرج قدامة بن جعفر بن قدامة الكاتب گفته است كه هر كلام موزونى كه دال بر معنائى باشد شعر است .
علامه دهخدا مىنويسد : در « نفايس الفنون » آمده است : شعر صناعتى است كه قادر شوند بدان بر ايقاع تخيلاتى كه مبادى انفعالات نفسانى گردد پس مبادى آن تخيلات باشد .
نگارنده گويد : وقتى انسان انديشهء موزون را در اوج تخيلات به منتهاى وصال رهنمون مىشود اين حركت را شعر گويند و معتقدم شطحيات عقول تا نهايت بلندپروازى در دو بعد صحيح و نادرست هنگامى كه موزون و مقفى مىشوند و معقولات را حتى گاهى وراى عقل در چشمهسار منقول جارى مىنمايند آنها را شعر مىگويند . و اين شطحيات موزون همچون