خورشيدى مجددا به تعليم نقاشى در منزل پرداخت . در سال 1316 خورشيدى به خدمت دائم تن در داد تا اينكه در بهمن 1341 خورشيدى بازنشسته شد .
شايسته در كليّهء رشتههاى نقاشى ، از نقاشى هفت رنگ گرفته تا تذهيب و رنگ روغن ، توانايى ، و در نقاشى با آبرنگ تبحر خاص داشت . او گاهى آثار شاگردانش را به امضاى خود مىفروخت و حتى گاهى آثار خود را به نام ديگران به فروش مىرسانيد . علاقهء زيادى به كپى كردن از روى آثار خود و ديگران داشت و آنچنان در اين زمينه مهارت نشان مىداد كه كمتر كسى كپىهاى وى را از اصل تميز مىداد . اعتقاد داشت كه كپى كردن ، نشانهء شيرين كارى و تردستى نقاش است و اگر تابلويى را كه مىساخت مورد توجه قرار مىگرفت ، از آن كپىهايى تهيه مىكرد و مىفروخت . ضعف ديگر او كمپوزيسيون بود كه از عهدهء هماهنگ ساختن آن به خوبى برنمىآمد . آثار او گران بود و همهكس نمىتوانست خريدارى كند ؛ بنابراين دوستدارانش از او طلب امضا مىكردند و او هربار قبل از امضا چنين مىنوشت :
دو چيز حاصل عمر است ، نام نيك و ثواب * از اين دو چون گذرى ، كلّ من عليها فان
از جمله شاگردان او مىتوان از شمس افشار ، قمر دانشور ، پرى حقيقت ، عزت مهندسى ، خليل نگارگر ، كاظم اردوبادى ، ناصر نمازى ، فرهنگ اقليدس و فريدون پيرزاده نام برد .
شايسته مطابق خواست مشتريان ، نقاشى مىكرد . علاوه بر نقاشى براى ديگران به ساختن مرقّعات گل و بلبل و شمايل كريم خان و لطفعلى خان زند و ساختن پير و جوان و امثال آن مىپرداخت . مضامين تابلوهايش بيشتر رمانتيك تاريخى بود .
صدر الدّين شايسته در مهر 1362 خورشيدى درگذشت .
م : مجلهء آينده ، سال نهم ، شمارهء 11 - 10 .