ان شاء اللَّه به آن اشاره خواهم كرد . و بايد دانست كه عبوديّت مطلقه از اعلى مراتب كمال و ارفع مقامات انسانيّت است كه جز اكمل خلق اللَّه محمّد صلَّى اللَّه عليه و آله بالاصالة و ديگر اولياى كمّل بالتّبعيّة كسى ديگر را از آن نصيبى نيست ، و ديگران را پاى عبوديّت لنگ است و عبادت و عبوديّت آنها معلَّل است . و جز با قدم عبوديّت نتوان به معراج حقيقى مطلق رسيد ، و لهذا در آيهء شريفه فرمايد : سُبحانَ الَّذى اسْرى بِعَبْدِه 17 : 1 . ( 1 ) قدم عبوديّت و جذبهء ربوبيّت سير داد آن ذات مقدّس را به معراج قرب و وصول . و در « تشهدّ » نماز كه رجوع از فناى مطلق است ، كه در سجده حاصل شده ، باز توجّه به عبوديّت قبل از توجّه به رسالت است . و ممكن است اشاره به آن باشد كه مقام رسالت نيز در نتيجهء جوهرهء عبوديّت است . و اين مطلب را دنبالهء طويلى است كه از وظيفهء اين اوراق خارج است .