از مقدمه كتابست : « در ربع اول قرن دهم هجرى مكتب تازهيى در شعر فارسى بوجود آمد كه غزل را از صورت خشك و بىروح قرن نهم بيرون آورد و حياتى تازه بخشيد و در نيمهء دوم همان قرن به اوج كمال خود رسيد ، و تا ربع اول قرن يازدهم ادامه داشت .
اين مكتب تازه را كه برزخى است ميان شعر دورهء تيمورى و سبك معروف به هندى ، زبان وقوع مىگفتند ، و غرض از آن بيان كردن حالات عشق و عاشقى از روى واقع بود ، و به نظم آوردن آنچه كه در ميان عاشق و معشوق به وقوع مىپيوندد يعنى شعر سادهء بىپيرايه و خالى از صنايع لفظى و اغراقات شاعرانه ؛ و اينكه در تاريخ ادبيات ما نوشتهاند پيدايش سبك اصفهانى يا هندى در اوايل قرن دهم هجرى و مقارن تأسيس دولت صفوى بوده است ، درست نيست ، چه سبك هندى درست يكصد سال پس از اين تاريخ ظهور و بروز يافته و جانشين مكتب وقوع است » .
( ص 1 )
و دربارهء تراجم آمده است : « از شعراى مكتب وقوع آن دسته را كه در اين رشته بيشتر كار كرده ، و آثار نغز به وجود آورده و در عصر خود شهرت و معروفيتى بسزا يافته بودند برگزيدهام ، و تراجم آنان را با منتخبات مفصل اشعارشان از منابع دست اول عصرى گرفته ، بعضى را هم كه به ديوانشان دسترسى داشتهام اشعارشان را از ديوان انتخاب كرده ، به دنبال تراجم آوردهام » ( ص 8 )
ترتيب تراجم الفباييست از اسيرى رازى تا يقينى لاهيجى ( ص 9 - 642 ) و منتخبات اشعار وقوعى از اشكى قمى تا يمينى سمنانى ( ص 643 - 680 ) و لاحقهيى دربارهء « واسوخت » ( ص 681 - 688 ) و فهارس اعلام و منابع تأليف ( ص 689 - 709 ) .
اين كتاب در سلسلهء انتشارات بنياد فرهنگ ايران ( شمارهء 81 ) در زمستان
تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — صفحة 817
مساهمون: أحمد گلچين معانى
ص٨١٧