ابو المظفّر بن سهل
ابو المظفر بن سهل ، از محدّثين اصفهان و معاصر با مافرّوخى بوده است . « 1 »
ابو نعيم اصفهانى
حافظ ابو نعيم احمد بن عبد اللّه بن اسحاق بن موسى بن مهران اصفهانى ، از محدّثين معروف اصفهان در قرن چهارم و پنجم هجرى است . نسب او از طرف مادر به شيخ محمّد بن يوسف بن معدان اصفهانى از مشاهير صوفيّهء آن عهد مىرسد . حافظ ابو نعيم در سال 334 يا 336 ق متولّد شده ، و در اصفهان و ساير شهرها به تحصيل پرداخته است . در كتب رجال از او به حافظ اصفهان و گاهى حافظ دنيا تعبير مىكنند . برخى او را سنّى و صوفى ، و عدّهاى شيعه مىدانند . وى در طلب حديث ، به ايذج ، عسكر مكرم ، شوشتر ، اهواز ، بصره ، واسط ، كوفه ، بغداد ، مكّه ، ايله و نيشابور سفر كرد . از بسيارى از محدّثان روايت مىكند ، و تعداد كثيرى از محدّثين نيز از او نقل حديث مىكنند . [ اسامى مشايخ حافظ ابو نعيم در كتاب مزارات اصفهان آمده است ] .
از شيخ ابو عبد اللّه محمّد بن محمّد اصفهانى نقل شده است كه چون سلطان محمود غزنوى بر اصفهان استيلا يافت ، از طرف خود كسى را بر اين شهر والى گردانيد . مردم بر او بشوريدند ، و او را كشتند . سلطان محمود مجدّدا به شهر مراجعت نمود ، و مردم را تأمين داد و از تقصير آنان گذشت . چون روز جمعه شد ، و مردم جهت نماز جمعه در مسجد حاضر شدند ، جمعى كثير از مردم را بكشت ، و چون مردم شهر ، قبلا حافظ ابو نعيم را از ورود به مسجد منع كرده بودند ، از اين مهلكه جان به سلامت برد ، و اين موضوع را از كرامات حافظ دانستند .
وى سرانجام در يكشنبه 21 محرّم سال 430 ق در اصفهان وفات يافت ، و در قبرستان آببخشان [ كه در آن روزگار به گورستان مردبان شهرت داشته است ] مدفون شد . [ برخى نوشتهاند كه حافظ ابو نعيم اصفهانى از اجداد علّامه ملّا محمّد باقر مجلسى است . ] نقل شده
هامش
( 1 ) . محاسن اصفهان ، ص 30 .