النّجوم الزّاهرة ، فى تراجم المنجّمين « 1 » .
شيخ ابو القاسم نجفى *
شيخ ابو القاسم نجفى بن شيخ ابو الحسن بن شيخ محمّد شريف دزفولى ، عالم فاضل ، ساكن اصفهان ، متوفّى 27 ربيع الثّانى 1364 ق ، مدفون در تكيهء مادر شاهزاده .
ابو القاسم بن ابو العلاء
ابو القاسم غانم بن محمّد بن ابو العلاء اصفهانى ، شاعر اديب و دانشمند قرن چهارم هجرى است . وى معاصر صاحب بن عبّاد بوده است ، خود مىگويد : پس از مرگ صاحب ، در عالم رؤيا ديدم كه گويندهاى مرا مخاطب و معاتب ساخته كه : « چرا براى صاحب ، مرثيهاى نگفتى ؟ » . گفتم : « وى آنقدر محاسن دارد كه ندانم كدام يك را بگويم ، و مىترسم كه دربارهء او كوتاهى كنم » . گوينده گفت : « مصرع اوّل را من مىگويم ، مصرع دوم را تو بگو » :
گفت : ثوى الجود و الكافى معا فى حفيرة * گفتم : ليأنس كلّ منهما باخيه
گفت : اصطحبا حبيين ثم تعانقا * گفتم : ضجيعين فى لحدا بباب درّيه
گفت : اذ ارتحل الثّاوون عن مستقرّهم * گفتم : اقاما إلى يوم القيامة فيه
در وصف زر نرود ( زايندهرود ) نيز سروده است :
تجرّ على الامصار ذيل يجبّر * و اعجاب معتزّ عليهنّ معتد « 2 »
سيّد ابو القاسم كزازى
سيّد ابو القاسم بن احمد حسينى كزازى الاصل ، اصفهانى المسكن از آثارش كتابت نسخهاى است از شوارق تأليف مولى عبد الرزّاق لاهيجى كه آن را در روز چهارشنبه نهم ربيع الثّانى سال 1243 به خطّ نسخ به پايان رسانيده است ، نسخه به شمارهء 5 در كتابخانهء
هامش
( 1 ) . احياء الدّاثر ، ص 186 ؛ الذّريعة ، ج 12 ، ص 221 ؛ تاريخ تشيّع اصفهان ، صص 352 - 353 .
( 2 ) . تتمّة اليتيمه ، ج 1 ، صص 2 و 19 ؛ محاسن اصفهان ، صص 5 ، 31 ، 54 ، 108 ، 110 - 111 ؛ معجم الادباء ، ج 6 ، ص 276 ؛ رسالة الارشاد ، ص 45 ؛ مرآة الجنان ، ج 2 ، ص 424 ؛ تاريخ اصفهان ، صص 16 و 98 .