در روايات زيادى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) أئمة بعد از خويش را دوازده
نفر معرفى كرده است ، از جمله :
- " دين همچنان پا بر جاست تا قيامت بر پا شود ، ودوازده
خليفه بر شما خلافت كنند كه همه آنها از قريش هستند " ( 1 ) .
أهل سنت در تطبيق اين روايات اختلاف كرده اند ، تا جائى
كه معاوية ويزيد وبنى مروان را نيز از مصاديق آن به شمار
آوردند ( 2 ) .
اما حقيقت اين است كه أهل سنت تا سال 230 على ( عليه السلام ) را
جزو خلفاى راشدين هم نمىدانستند وأو را بر منابر لعن
مىكردند ، در اين سال بود كه " أحمد بن حنبل " نام آن حضرت را
در زمره خلفاى راشدين به حساب آورد ( 3 ) وگفت :
هامش
( 1 ) صحيح " مسلم " ، كتاب الأمارة ، باب 1 ، ح 10 ، ج 3 ، ص 1453 . ( همراه با
راستگويان ص 77 تا ص 81 ) .
( 2 ) تاريخ الخلفاء ، " السيوطي " ، فصل في مدة الخلافة ، ص 10 تا ص 12 .
" سيوطى " پس از نقل أقوال ، مصداق دوازده نفر را اين گونه معرفى مىكند :
" خلفاى چهارگانه " ، " حسن " ، " معاوية " ، " ابن زبير " ، " عمر بن عبد العزيز " ، " مهتدى
عباسى " ، " ظاهر " ، دو نفر ديگر باقي مىماند كه يكى شان مهدى منتظر است .
آنگاه در فصل بعدى احاديثى از پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) كه دلالت بر بيم دادن به حكومت
بنى أمية دارد را مىآورد ، از جمله :
- " پيامبر در خواب ديد كه بنى مروان همچون ميمونهائى بر منبر أو بالا
مىروند ، كه موجب اندوهش گشت وهمين باعث شد كه تا زمان مرگ لبخندى بر
حضرت نديدند " . ( تاريخ الخلفاء ، ص 13 ) .
( 3 ) طبقات الحنابلة ، الطبقة الأولى ، باب الواو ، ش 510 ، " وريزة بن محمد الحمصي " ،
ج 1 ، ص 393 .