در بارها مربوط بودهاند مدح گفته است و در ضمن مسلك تصوف داشته و عاقبت در شيراز بسال 763 رحلت كرده و در آنجا مدفون شده است .
خواجو در نظم و نثر فارسى قدرت بسيار داشته و در غزل و مثنوى بزم و معاشقات استاد كامل بوده و در اين دو فن او را باستادى مسلم مىدارند . در غزل سبكى خاص دارد .
كه حد وسط ميان سبك سعدى و حافظ است و معاشقات را با تصوف آميخته و الفاظ روان و معانى طبعى بسيار دارد . در مثنوى سبك نظامى را دنبال كرده و در بسيارى از موارد از او روانتر سروده است .
( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ) مزار خواجو در تنگ اللّه اكبر شيراز قرب بقعهء شيخ شرقى در اين تاريخ موجود است و آب ركنآباد از جنب آن مىگذرد . لوح سنگى كه اكنون به روى قبر اوست از آثار حجارى قرن هشتم هجريست .
( از سعدى تا جامى ، ص 248 و 259 ) ساير مآخذ ، رجال حبيب السير ، ص 47 ، تذكرهء دولتشاه سمرقندى ، ص 165 .
1 - احوال و منتخب اشعار خواجو :
طهران ، 1307 ش ، سربى ، رقعى ، بقلم سعيد نفيسى ، 96 ص .
2 - ترجيعبند خواجو : ( شعر ) :
شيراز ، 1317 ش ، سربى ، رقعى ، كتابفروشى جهاننما ، چاپ سوم 54 + 299 ص ، ضمن عوارف المعارف .
طهران ، 1283 ق ، سنگى .