سديد الدّين محمد بن محمد بن يحيى بن طاهر ابن عثمان عوفى بخارائى
( زنده در سال 625 ) از بزرگان دانشمندان ايران در قرن ششم بود و جدش از معاريف علماى زمان خود بود .
در بخارا ولادت يافت و پس از فراغت از تحصيل در سال 600 از ماوراءالنهر هجرت كرد و در بسيارى از ممالك ايران و هندوستان مانند سمرقند و خوارزم و مرو و نيشابور و و هرات و اسفزار و اسفراين و سيستان و فراه و غزنين و لاهور و دهلى سفرها كرد و با دانشمندان عصر خويش ملاقات كرد و پيش از آن صاحب ديوان انشاى قلج ارسلان خاقان نصرة الدّين عثمان بن ابراهيم بوده و عاقبت در آغاز فتنهء مغول بهندوستان رفت و در بلاد سند بدربار سلطان ناصر الدّين قباجه و سلطان شمس - الدّين التمش راه يافت و ازآنپس تا آخر عمر در هندوستان بوده است و تا سال 625 زنده بوده ، عوفى نويسندهء بزرگ و مرد عالم و واعظ و دانشمندى بود و مؤلفات معروفى به زبان فارسى دارد . يكى لباب - الالباب كه قديمترين كتاب در احوال شعراى ايرانست و ديگر كتاب جوامع الحكايات و لوامع الروايات كه يكى از بهترين و مفيدترين كتابهاى نثر فارسى است و بسا مطالب تاريخى سودمند در آن هست و كتاب فرج بعد الشده را نيز به فارسى ترجمه كرده است كه ظاهرا نسخهء آن بدست نيست . در شعر نيز قدرتى داشته و از اشعار وى اندكى باقيست ( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ) .
1 - جوامع الحكايات و لوامع الروايات :
ليدن ، 1929 م ، سربى ، وزيرى ، نشريهء