است كه يك سال بعد از فتح بغداد از طرف هلاكو به سمت حكومت آن شهر معين شد و مدت بيست و چهار سال در آنجا حكومت مىنمود .
پسرش بهاء الدّين والى عراق عجم و فارس بود و پسر ديگرش شرف الدّين خود شاعر و طرفدار شعراء مىباشد .
خانوادهء جوينى از لحاظ محبت ايشان بعلم و ادب و هم از حيث علو طبع و كرم ذات و هم از جهت لياقت ادارى و بالاخره از حيث عاقبت و فرجام غمانگيز ايشان از تمام جهات شباهت بخانوادهء برامكه وزراء معروف خليفهء هارون - الرشيد است و مانند آنها داراى نفوذ كامل و اقتدار بسيار بودهاند و از لحاظ آنكه خودشان نويسندگانى استاد بودهاند و هم از شعراء و اهل فضل حمايت مىكردهاند با عالم ادب ربط كامل دارند و عاقبت هر دو انهدام و انقراض درست مساوى با عظمت و اقتدارى كه داشتهاند نصيب آنها گرديد .
در اثر مساعى يكى از وابستگان حق ناشناس اين خانواده موسوم به مجد الملك يزدى و ايجاد سوءظن اباقا خان علاء الدّين عطا ملك را در بغداد توقيف كردند ، و در شهر گردانيده با شكنجه و عذاب شديد مبالغى گزاف بعنوان اموال ديوانى كه بر ذمهء او وارد ساخته بودند مطالبه نمودند از حسن اتفاق مرگ ناگهانى اباقا خان ورق را منقلب ساخت و عطا ملك كه ممكن بود بمصائب سختترى دچار شود نجات يافت و در اندك فاصله رقيب و خصم او مجد الملك مورد خشم عامه قرار گرفته و خلق بر او شوريده و او را ريزريز كردند .
لكن بعد از اين حادثه دولت عطاملك نپائيد و در اندك مدتى بعد از مجد الملك در بهار سال
مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى از آغاز چاپ تاكنون ( فارسي ) — صفحة 76
مساهمون: خانبابا مشار
ص٧٦