طهران ، 1274 ق ، سنگى ، وزيرى ، 251 ص .
7 - الكلم الطبيب و الغيث الصيب ، در ادعيه ( عربى ) :
طهران ، 1326 ق ، سنگى ، رقعى ، 150 ص .
ابو القاسم على بن احمد بن موسى بن الامام الجواد ، كوفى
: ( - 352 ق ) ادعا داشته كه من از آل ابى طالبم و بعضى گفتهاند كه او نوادهء موسى مبرقع است و او بر طريقهء استقامت بوده لكن در اواخر عمر مذهبش فاسد شده و كتبى در غلو نوشت و مذهب مخمسه را ظاهر كرد و معنى تخمس نزد غلاة آنست كه سلمان و مقداد و عمار و ابا ذر و عمرو بن اميهء ضميرى موكل بمصالح عالمند . وفات وى در سنهء 352 و قبرش در نزديكى فسا از محال شيراز در موضع معروف بكرمى است .
( تحفة الاحباب ص 220 ) .
1 - الاستغاثة فى بدع الثلاثة ( عربى ) :
نجف ، بىتاريخ ، سربى ، رقعى ، 204 ص .
نجف . بىتاريخ ، سربى ، رقعى ، 82 + 92 ص .
مهذب الدّين ابو الحسن على بن احمد ابن هبل بغدادى معروف بابن هبل تبريزى
: ( - 619 ق ) ابن عبرى وى را بغدادى و صاحب كشف - الظنون او را تبريزى دانسته . او در اوايل عمر در شهر بغداد متوطن شد و در طب و فنون ادب مهارتى بىاندازه داشت . پس از مدتى بموصل و از آنجا بآذربايجان رفت و در شهر ( خلاط ) نزد شاه ارمن به سمت