شد و چنان مقرب بود كه در همهء جنگها همراه بود و پس از مرگ سلطان حسين در 912 از كارهاى دولتى اعراض كرده و گوشهنشين شد . ولى باصرار شاه اسماعيل وزارت او را پذيرفت و در اين زمان به نوشتن تاريخ سلطنت او آغاز كرد و چون آن را بپايان رساند در سال 922 به بيمارى آبله درگذشت . عبد اللّه مرواريد يكى از معروفترين نويسندگان دورهء تيموريست و مخصوصا در انشاى ديوانى شهرت بسيار داشته و خط را بسيار خوب مىنوشته و از خوشنويسان معروف بوده و چنان در خط تسلط داشته است كه با دست چپ خوشنويسى مىكرده است .
( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ) .
ساير مآخذ : رجال حبيب السير ص 157 ، تذكرهء دلگشا ص 346 ، دستور الوزراء ص 394 .
1 - شرفنامه ، مجموعهء مكاتيب :
جلد سوم ، آلمان ، ويسبادن ، 1951 م ، گراورى ، وزيرى ، با ترجمهء آلمانى از هانس روبرت رومر ، 75 + 224 ص .
عبد اللّه توكل :
( - معاصر )
1 - آفرويديت يا الههء عشق :
پيرلوئيس ، ترجمه ، طهران ، بىتاريخ ، سربى رقعى ، 212 ص .
2 - از انگلستان ديدن كنيم :
گى رمزى ، ترجمه ، طهران ، 1324 ش ، سربى ، جيبى ، 82 ص .
3 - اوژنى گراند يا عشق و خست :
بالزاك ، ترجمه ، طهران ، 1328 ش ، سربى ، رقعى ، 232 ص .