جز ربعى باقى نماند . پدرش از دهقانان متوسط الحال نيشابور بود بسبب كورى فرزند را از تحصيل باز مىداشت ولى چون قوت حافظه و شوق او بدانش معلوم گرديد او را بمكتب سپرد . تا شانزدهسالگى در نيشابور به خواندن مقدمات مشغول بود آنگاه بمشهد رهسپار شده و فنون ادبى را فرا گرفت . . .
حافظهء او به حدى بود كه در هر موضوع ادبى هزاران شعر و مثل از عربى و فارسى مىخواند .
علاوه بر فنون ادبى در معقول نيز صاحب نظر بود و فنون رياضى را مانند نجوم و هندسه و هيئت و جبر و مقابله مىدانست از طب و فقه و اصول و رجال نيز بهره داشت . . .
در آغاز بسبك قاآنى سخن مىگفت ولى بعد شيوهء خراسانى را اختيار كرد . در شعر فارسى و عربى از استادان مسلم زمان بود .
در 12 ذىالقعدهء 1344 ق ، درگذشت .
( ادبيات معاصر ص 15 )
1 - لآلى مكنونى ( شعر ) :
مشهد 1333 ش ، سنگى ، جيبى ، خط عباس زرين قلم ، 119 ص .
ميرزا عبد الجواد جودى خراسانى :
( - 1301 ق ، ) از مردم عنبران كوهپايهء مشهد و در مصيبت اهل بيت و خامس آل عبا صاحب مراثى است . اختر در ماده تاريخ وى گفته :
كند حسين بروز جزا شفاعت جودى .
( دانشوران خراسان ص 283 ) در ايوان يكى از حجرات شمالى صحن نو مشهد مقدس مدفونست .
ساير مآخذ : منتخب التواريخ ملا هاشم ص 663 ، فهرست رضويه ج 4 ص 313 .