نبوده چنان كه خود را ( آفتاب خراسان ) مىخوانده و زمين و زمان را بندهء خط و شعر مىخواسته بهر كس قطعهء از خط خود مىداده اين عمل را بزرگترين ( مرحمت ) در حق او مىپنداشته و بهر خاكى كه قدم مىگذاشته بر آن منتى عظيم مىنهاده است .
خلاصه اصرار ميرزاى سنگلاخ در راه خود خواهى و غلو در حق هنر خويش كار او را بمرتبهء جنون رسانده بود و بزرگترين جنون او آوردن سجعهاى بارد و بىمعنى و ركيك در كلام است . كه هر خوانندهء از خواندن آنها علاوه از خنده نمىتواند خوددارى كند به ميزان سفاهت اين مرد كه گويا يكسره از عقل خالى بوده پى مىبرد . . . ( مجلهء يادگار سال 5 شماره 1 و 2 ص 106 بقلم ميرزا محمد خان قزوينى ) .
(
1 - تذكرة الخطاطين ، امتحان الفضلاء .
2 - بروج زواهر 3 - ذيل مجمع الاوصاف 4 - درج جواهر 5 - مجمع الاوصاف ) .
استانبول ، 1276 ق ، سنگى ، وزيرى ، باهتمام نجف على دانش تبريزى ، 176 + بىشماره + 145 + 131 ص 2 جلد ، تبريز ، 91 - 1295 ق ، ، سنگى ، رحلى ، خط محمد على بن جليل تبريزى ، بىشماره صفحه ، ضمن آن سفرنامه و احوالات تلميذ و آداب المشق و صراط السطور و مداد الخطوط .
2 - قصيدهء سنگلاخ :
بولاق ، 1261 ق ، ، سربى ، وزيرى ، 21 ص .
سنگلجى ( رجوع شود به ) محمد حسن شريعت سنگلجى .
سنگلجى ( رجوع شود به ) محمد باقر .
سنگلجى ( رجوع شود به ) محمد بن محمد حسن .