مىخوردم كه اين استعداد و ذوق با مايهء صحيحى از معلومات علمى و ادبى همراه نيست . به اين معنى كه اگر عشقى ذاتا شاعر بود كمتر مايهء تحصيلى داشت بههمينجهت اشعار او با اينكه از سرچشمهء ذوق بديعى تراوش كرده غالبا در قالب بسيار ناموزون و بىاندامى جلوه نموده و از فصاحت كه شرط اول رسائى كلام است خالى است و خود آن مرحوم نيز با كمال انصاف به اين نكته پى برده بود و گاهگاهى گفتههاى خود را براى اصلاح عبارتى به اين و آن از جمله بنگارنده مىنمود .
افسوس كه مرحوم عشقى عمر كافى نيافت و اگر يافته بود و در عين سادگى شاعرى فريب بعضى از مردم زمانه را نخورده بود و نسنجيده در سياست مداخله نمىكرد اميد كلى بود كه بعدها نقائص كلام خود را رفع نمايد و سخنورى جليل شود .
( مجلهء يادگار سال 2 شمارهء 5 ص 80 بقلم عباس اقبال آشتيانى )
1 - ايدهآل عشقى ( شعر ) :
قبل از سنهء 1310 ش بيش از بيست مراتب چاپ شده است .
طهران ، 1303 ش ، سربى ، جيبى ، 48 ص طهران ، 1310 ش ، سربى ، جيبى ، 40 ص
2 - تآتر قربانعلى :
طهران ، سربى ، جيبى ، 16 ص .
3 - ديوان شعر :
طهران ، 1306 ش ، سربى ، باهتمام ع سليمى .
طهران ، 1308 ش ، سربى ، رقعى ، باهتمام ع سليمى ، 300 ص .
طهران ، 1315 ش ، سربى ، رقعى ، باهتمام ع سليمى ، 198 ص .