سلطان العلماء علاء الدّين سيد حسين ابن رفيع الدّين محمد بن محمود حسينى آملى اصفهانى خليفه سلطان :
( - 1064 ق ) عالم محقق مدقق . بر جماعتى از علماء تلمذ كرده و عمدهء تحصيلاتش نزد پدر خود و ملا محمود درنانى بوده و با ملا خليل قزوينى نزد شيخ بهائى تلمذ نموده است . در زمان شاهعباس ماضى امر وزارت و صدارت بوى تفويض شد و چندان مرتبت پيدا كرد كه داماد سلطان گرديد و از دختر سلطان اولاد بسيار روزى او گرديد .
پس از شاهعباس مدت دو سال بوزارت شاه صفى باقى بود سپس معزول شده بقم رفت و مدتى در قم مشغول مطالعهء كتب و مراجعهء بعلوم بود . تا ديگر بار سلطان او را باصفهان خواست در اين خلال شاه صفى وفات يافت و در سلطنت شاهعباس امر وزارت بوى تفويض گرديد و مدت هشت سال و نيم در اين شغل باقى بود .
در سنهء 1064 ق در اشرف مازندران كه باتفاق سلطان از قندهار باز مىگشت وفات يافت و جنازهاش بنجف نقل شد . ( فوائد الرضويه - ص 159 ) .
ساير مآخذ : تذكرهء نصرآبادى ص 15
1 - حاشية على اللمعة :
طهران ، سنگى .
2 - حاشية على المعالم الاصول ( عربى ) :
شيخ محمد حسن بن زيد الدّين عاملى ، طهران ، 1274 ق ، سنگى ، وزيرى ، 88 ص ، با حاشيهء ملا صالح بن احمد مازندرانى .
طهران ، 1275 ق ، سنگى ، وزيرى ، خط