با ذهنى وقاد و خاطرى نقاد و بسيار خوشمشرب و خوشمحضر ولى در عين حال بسيار جدلى و سريع الغضب و ملبون و هوسناك و متناقض با شخص خود در اقوال و افعال و عقايد .
بارى مجموع اين صفات و حالات عجيب متناقض مجتمع در شخص او مصحوب با فضل سرشار و اطلاع وسيع او از علوم متداولهء وقت و ذهن تند فروزان او و حافظهء خارقالعادهاش و شدت ولع او بخوض در مباحث حكمى و كلامى و مذهبى و جدال و نزاع در امثال اينگونه مسائل باندازهء صحبت و مجالست او را مطبوع كرده بود كه شخص هيچوقت به اختيار نمىتوانست از او جدا شود .
در اواخر عمر در مشهد مقدس توطن گزيده بود و از قرار مذكور در همانجا در پائيز سنهء 1355 ق وفات يافت ( مجلهء يادگار سال 3 شمارهء 4 و 6 و 7 بقلم محمد قزوينى ) .
ساير مآخذ ، سالنامهء شرق ايران سال 16 ص 24 .
1 - منطق :
طهران ، سربى ، رقعى ، 116 ص .
حاج ميرزا محمد حسن بن جعفر بن محمد آشتيانى طهرانى :
( حدود 1248 - 1319 ق )