( 1090 ق - 1158 ق ) متكلم فقيه شارح صحيفهء سجاديه . در بادى امر نزد مجلسى تلمذ كرده و ما بين او و سيد صدر الدّين قمى شارح وافيه خصوصيت تام بود و از سيد شهرستانى نقل شده مادام كه اين دو رفيق در عتبات بودند هركدام از اين دو كه زودتر وارد حرم مىشد و مشغول نماز مىگرديد ديگرى كه ديرتر مير سيد به او اقتداء مىكرد . صدر الدّين مذكور عادت داشت كه بعد از نماز صبح و مغرب صد مرتبه ذكر ( حوقله ) را مىگفت و هرگاه به سيد جعفر اقتداء مىكرد به جهت درك نماز عشاء به جماعت با او ذكر حوقله را ترك مىگفت .
وى داراى خط نيكو بود . بسال 1158 ق در قريهء چقان ما بين گلپايگان و خوانسار درگذشت و در آنجا مدفون گرديد ( فوائد الرضويه ص 69 ) .
ساير مآخذ ، زندگانى آيتاللّه چهار سوقى ص 75 ، تذكرهء شعراى خوانسار ص 193 .
1 - منظومهء ميميه ( شعر عربى )
: ( در فقه ) .
اصفهان ، 1317 ق سنگى ، وزيرى ، خط محمد - حسن اصفهانى ، 311 ص ، ضمن مجمع الفوائد .
حاج شيخ جعفر بن محمد حسين سبحانى تبريزى
: ( - معاصر ) در شهرستان قم اقامت دارد .
1 - تفسير صحيح آيات مشكلهء قرآن
: پاورقى سيد هادى خسرو شاهى ، جلد اول ، قم ، 1340 ش ، سربى ، وزيرى ، 157 ص .
2 - تهذيب الاصول ( عربى )
: تقرير حاج آقا روح اللّه خمينى ، تحرير سبحانى ، 2 جلد ، قم ، 73 - 1380 ق ، سربى ، وزيرى ، 367 + 416 ص .