( 1212 - 1285 ق ) از مشاهير شعرا و اساتيد سخن اردو و فارسى است كه در سراسر هند و پاكستان شهرت بسيار دارد . در شهر آگره ( اكبرآباد ) متولد شده دوران كودكى را در آگره گذرانده و پس از فرا گرفتن علوم مقدماتى بدهلى آمد و بادامهء تحصيلات پرداخت و بسرودن اشعار فارسى و اردو آغاز كرد و در اشعار خود ( اسد ) و بعدها ( غالب ) تخلص مىنمود . عمرش در خدمت دولت و نويسندگى و مدح ملوك و بزرگان هند و گاهى تعليم امراء و شاهزادگان مىگذشت در سنهء 1285 ق در دهلى درگذشت و در همان شهر به خاك سپرده شد .
وى مانند اكثر شعراى هندوستان شيعى مذهب بود . عجب اينست كه با تمام علاقهاى كه به فارسى داشت در فارسىگوئى شهرت نيافت و به همان شعر اردو كه نزد او قيمتى نداشت و باصرار دوستان مىسرود شهرت پيدا كرد . قرن اخير در ادبيات هند و پاكستان در حقيقت خاص غالبست و همه بدنبال سبك و شيوه وى مىروند .
( مجلهء هلال شماره دوم )
1 - آهنگ پنجم ( منتخب كليات نثر غالب ) :
حيدرآباد دكن ، 1328 ق ، سنگى ، رقعى ، 152 ص .
2 - ابر گهربار ( مثنوى ) :
دهلى ، 1286 ق ، سنگى ، وزيرى ، 41 ص .
3 - پنج آهنگ ( شعر ) :
دهلى ، 1853 م سنگى ، رقعى ، 444 ص .
4 - تضمين گلستان :
لكهنو ، سنگى .
گانپور ، 1873 م ، سنگى ، رقعى ، 252 ص .