در احمدآباد گجرات متولد شده در هفتسالگى با پدر خود باصفهان آمده پس از شش هفت سال پدرم در زواره درگذشت و چون اندوخته پدر در هند تلف شده بود كار من بپريشانى كشيد بااينحال شوق تحصيل داشت با عدم وسائل از زواره باصفهان آمده در مدرسهء كاسه گران حجره گرفته مشغول تحصيل شد بعد از فراغت از مقدمات به تحصيل فنون علم معقول از طبيعى و الهى و رياضى خاصه الهى اوقاتى صرف نمود ، با آنكه اول جوانى رفيق دوست بود و صحبت ادباء و شعرا را خوش داشت و گاهگاه بحسب وراثت و مجالست با شعرا شعرى مىگفت دانستم شعر خوب گفتن با آنكه چندان فايده ندارد مشكل است و شعر متوسط و پست هيچ از اين خيال منصرف شدم و از تحصيل خود را باز نداشت و همواره اختلاس وقت به جهت اين كار مىكرده تا آنكه ديدم از استادان حاضر مرا چندان منفعتى نيست ترك درس خواندن كرده مشغول مطالعه و مباحثه شدم و آنى نياسودم و اتفاق چنين افتاد كه اكثر طلاب دقيق با فهم با من در اين كار مراوده مىكردند و با اينان اهمال مطالب و مداهنه ممكن نبود . اين معنى مرا بر آن داشت كه در اين كار كوشش بليغ كرده و حظى وافر برد . مدتى در اصفهان به همين شغل اشتغال داشت تا از درنگ در اصفهان به جهت شيوع تهى دستى دلتنگ شده بطهران آمدم برحسب انس و عادت و عدم قدرت بر منزل علىحده بمدرسهء دارالشفا فرود آمدم و الآن سنه 1294 ق بيست و يك سالست كه در طهرانم و در اين مدت بجز
مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى از آغاز چاپ تاكنون ( فارسي ) — صفحة 147
مساهمون: خانبابا مشار
ص١٤٧