مذكور شد أكثر أوقات بگويد خصوصا در هشت جا أول بعد از نماز خواه واجب وخواه سنت دويم
هر وقت شترى كه بر آن سوار است از هر جا برخيزد سيم هر گاه در راه بر بلندى مثل پشته يا كوهى
بر آيد چهارم هر گاه به سراشيبى در آيد پنجم هر گاه از خواب بيدار شود ششم در وقت سحر
هفتم هر گاه سوار شود يا فرود آيد هشتم هر گاه در راه به شخصي بر خورد چهارم از سنت هاى ( 1 ) احرام
آنكه چون خانه هاى مكة معظمه را ببيند تلبيات را قطع كند وبعضي از مجتهدين برآنند كه در
آن وقت قطع تلبيات واجبست واما آن دوازده امر كه در احرام مكروه است أول حمام رفتن
دويم شستن جامه احرام هر چند چركين شود سيم بو كردن ميوه مثل سيب وبه ( 2 ) وغير آن
چهارم تكلم كردن به غير تلبيات وقرآن وذكر خدا وحاجت ضروري پنجم در جواب احدى
لبيك گفتن ششم خوابيدن بر فرشى كه سفيد نباشد هفتم تراشيدن سر شخصي كه احرام
نداشته باشد كه اگر احرام داشته باشد تراشيدن سر أو حرام است هشتم غسل كردن از
براي خنك ساختن بدن نه به جهت سنت مثل غسل جمعه وغير آن نهم آنكه جامه احرام از غير
پنبه باشد دهم آنكه جامه احرام ميل ميل باشد يعنى خطها داشته باشد يازدهم
آنكه سياه باشد دوازدهم آنكه در ابتداى احرام جامه احرام چركين باشد اما اگر در اثناى احرام
چركين شود پوشيدن آن مكروه نيست واما آن بيست وچهار امر كه در حال احرام بجا آوردن
آن حرام است أول شكار كردن يا شخصي را شكار فرمودن يا گفتن كه فلانجا شكارى هست
يا نمودن شكار يا آلات شكار مثل باز وسگ ودام وتير وتفنگ به شخصي دادن كه شكار
كند واين أمور حرام است به دو شرط أول آنكه آن جانور آبى نباشد چه شكار كردن جانوران
آبى در حال احرام حرام نيست ومراد از جانور آبى حيواني است كه در آب تخم كند پس شكار كردن
قاز واوردك وباقي حيوانات كه در خشكى تخم كنند حرام است دويم آنكه خوردن گوشت آن
جانور حلال باشد مثل آهو وكلنگ وغير آن پس شكار كردن حيواني كه گوشت آنها حرام است
مثل خوك وپلنگ وچرخ وباز در حال احرام حلال است اما از جمله جانورانى كه گوشت آنها
حرام است شش جانور است كه آنها را شكار كردن در حال احرام حرام است وآن شير
وروباه وخرگوش وخار پشت وسوسمار ويربوع است واگر شخصي آنها را در حال احرام شكار
كند آن شكار ملك أو نمىشود وواجب است كه آن را رها كند وخوردن گوشت شكار بر محرم
حرام است اگر چه ديگرى آن را شكار كرده باشد وهر شكارى را كه محرم بكشد ميته است
Footnote
( 1 ) بلكه أحوط است صدر دام ظله .
( 2 ) أحوط ترك است صدر دام ظله العالي .