وله أيضا باسم محمّدى :
اى « شفيعي » ز دل خويش بسى خون خوردى * رفت پاى دلت از جا غم دل چون خوردى
وله باسم على :
هركس چه من به خاك در آن بت چگل * افكند خويش را ز بر وزير يافت دل
وله باسم حيدر :
ميان لشكر بسيار وغمها * دلم را شايد از آتش علمها
وله باسم وصىّ :
عجب كز تماشاى آن روى گلگون * دل از دور يابد نصيبي بقانون
اى من غير بقاء النّون والباقي ظاهر :
وله باسم حسينى :
در حديث آنى كه ثانىّ مسيحت گفتهاند * معجز عيسى عبارات فصيحت گفتهاند
وله باسم مهدى :
اى خوش آن كشته كه آيد روزى * بر سر مرقد وى دلسوزى
وحلّ ذلك انّه إذا صار على رأس « مر » لفظة « ق » تحصل لفظة « مه » بالفارسيّة والباقي واضح .
وله باسم حسن :
وصلش من گدارا مشكل شود ميسّر * رخسار گل بهر خس ننمايد آن صنوبر
والمراد بوجه گل گافه فإذا اتّصل ب « هر » صار گهر ، وخس إذا لم يظهر جوهره وكذا لفظة آن صنوبره وجد المطلوب .
وله باسم حسين :
هست أو را خالها مشكين بروى سيمگون * بر مه أو خال زيبا لايقست از حد برون
وباسم إسماعيل :
بعد يك سال ساقيا سينه * سر زدم از شراب پارينه
وقد ذكر الفاضل النّاظم في ذيل معمّاة هذا ، ان من لفظة « قيا » و « سي » انّما أريد