دستگاه جور عباسى در اين باره معمول مى گرديد و در طى كتاب با نمونه هائى از آن
سختگيريها و كنترل ها مواجه شديم پس نماز به چه كيفيت بوده است ؟
در رفع اين شبهه نخست لازم است كه به قرائن حال و اوضاع آن محيط توجه داشت
سپس به پاسخ تحليلى آن رسيد . علامه مجلسى ( 1 ) و ديگران نقل كرده اند كه رحلت امام
حسن عسكرى در ( عليه السلام ) سال 260 هجرت به هنگام نماز بامدادى بوده است . امام در آن
شبى كه صبح آن به دار بقا شتافتند ، نامههاى متعددى به اهل مدينه نوشتند و
بوسيلهء
خدمتگزار خود فرستادند در حضور امام جز چند نفر كس ديگرى نبود و آنان عبارت
بودند از :
1 . كنيز مخصوص خود به نام " صيقل " .
2 . خدمتگزار مخصوص به نام " عقيد " .
3 . شخصيت عالى مقامى كه مردم از وجود او آگاهى و اطلاع نداشتند . ( حضرت
صاحب الامر ( عج ) ) . كنيز امام مى گويد : " دواى مخصوص امام را آوردم تا ميل كند
فرمودند نخست آب بياور كه وضو بسازم آب آماده شد امام دستمالى روى دامن خود
گسترد و وضو ساخت و نماز صبح را اداء كرد . دواى مخصوص خود را به دست گرفت تا
ميل كند از شدت بيمارى دست مباركش مى لرزيد و كاسه بر لب مباركش برمىخورد و
طاقت نگهدارى آن را نداشت ، من كاسه را به دست گرفتم تا كمكى كرده باشم . اتفاقا در
همان لحظه ، روح پاكش به عالم قدس و ملكوت پرواز كرده بود .
گفتار محدث قمى ( قدس سره )
بيمارى حضرت از اول ماه ربيع الأول آغاز گرديد تا صبح جمعه هشتم آن ماه ادامه
داشت تا اينكه در بامداد آن روز ، به دار بقا شتافتند و در همان خانه اى كه پدر بزرگوارش
در آنجا به خاك سپرده شده بود مدفون گرديدند . جعفر برادر آن حضرت اموال و دارايى
ظاهرى او را تصرف كردند و در حبس و زندانى ساختن كنيز و همسر و خدمتگزاران
هامش
1 . جلاء العيون ص 579 .