مىپرداختند و خود امير المؤمنان ( عليه السلام ) چندين حلقه چشمه احداث و وقف مردم كردند
كه امروز هم در اطراف مدينه به عنوان " آبار على ( عليه السلام ) " چاهها و چشمههاى على ( عليه السلام )
موجود و معروف مىباشد ولى پرداختن به آن امور نه از باب اصالت دادن به دنيا و زندگى
مادى است بلكه به اين عنوان بود كه نياز خود را از مردم قطع كنند آبروى خود و اهل و
عيال و وابستگان را حفظ كنند وقتى عنوان پرداخت به مسائل دنيوى ، همين انگيزه
باشد در چنان صورتى دنيا طلبى عين عقبى و آخرت و عين طلب مرضات خدا و
خشنودى اولياى دين مىگردد فشردهء سخن آنست كه نگرش ائمه اطهار ( عليه السلام ) به دنيا و
امور دنيوى يك نوع نگرش مجازى و اعتبارى است نه نگرش اصيل و حقيقى پس در
چنين فرضى در برابر چنين دنياى مجازى و اعتبارى ، جهان وسيع و حيات
سعادت بخش ونعيم مقيم و بالاتر از همه ، لقاى رضاى خدا و مهمانى رب الأرباب
مىباشد ومشمول ولاتحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم
يرزقون ( 1 ) هم باشد .
چه غم ديوار امت را كه باشد چون تو پشتيبان * چه غم از موج درياها چو باشد نوح كشتيبان !
بر همين اساس و انديشه است كه پيشوايان راه حق ، دائم در آرزوى لقاى يار و مشتاق
وصال محبوب بوده اند .
البته هدف ما شهادت پر سعادتى است كه در روند دين و پيشرفت احكام خدا تأثير گزار
باشد و مقصود را پيش ببرد كلام " فزت و رب الكعبة " شعار تمام پيشوايان معصوم بوده
است و همين اصل مجوز " ما منا إلا قتيل او مسموم " مىباشد .
امام هادى ( عليه السلام ) هم پس از زندانهاى مكرر ، و پس از ايذاها و شكنجههاى روحى و جسمى
كه در راه خدا و در مسير ترويج مكتب ، متحمل بود بالأخره در سال 254 در سن 42
سالگى در اثر سم به لقاء الله پيوست و اين امر توسط دستياران " معتز " خليفه عباسى
صورت گرفت در روز شهادت آن بزرگوار وحدت نظر وجود ندارد جمعى سوم رجب را
هامش
1 . آل عمران آيه 169 .