پيشواى نهم در سال 212 هجرى در يكى از محلات مدينه ، در محلى به نام " صريا " ديده
به جهان باز گشود و به زيباترين نامى كه در آن خاندان علوى ، سابقهء ديرين و خوش
خاطرهها داشت ، موسوم گرديد . پدر ارجمندش براى وى ، نام " على " را برگزيد . او كه
همانند جد بزرگوارش على بن ابيطالب ( عليه السلام ) مأموريت دفاع از اسلام و احياى حقوق
مسلمانان را از جانب پروردگار عالم به عهده داشت ، به اين مولود مسعود ، همان كنيه
جدش بر وى ، انتخاب شد و به " ابوالحسن " ، موسوم گرديد كه در نهايت با افزودن " ثالث " و
سومى بر آن متمايز مىگرديد آن چنان كه امام هشتم حضرت رضا ( عليه السلام ) نيز با دومين
ابوالحسن دودمان امامت مشخص مىشد . ولى لقب " ابن الرضا " درخشانترين عنوان و
شهرت او و ديگر پيشوايان معصوم بعدى بود كه آن روزها همچون ستاره اى تابان ، در
ميان دهها القاب ديگر بر تارك وى مىدرخشيد .
از ديگر القاب آن حضرت مىتوان : هادى ، ناصح ، عالم ، فقيه ، امين ، عسكرى ، دليل ، فتاح ،
متوكل ، نقى ، مرتضى و . . . را نام برد . چنان كه امروز بيشتر دوستداران و شيعيان ، او را با لقب
" هادى ، هدايتگر " مىشناسند . حضرتش ، تحت تربيتهاى الهى و معنوى پدر ، هفت
سال و اندى زندگى كرد و بعد از وفات پدر ، درخشان ترين و شامخ ترين چهرهء اسلام بود
كه مشكلات فقهى و علمى مردم مسلمان را با دانش و بينش خود ، حل و فصل مىنمود .
مادر
مادر عزيز و مهربانش ، بانوى با فضيلت و پارسا و دانشمندى بود در نهايت فداكارى و
دلسوزى . او يكى از بانوان صالح و درستكار روزگار خود محسوب مىگشت به حدى كه
خود امام دربارهء او چنين مىفرمايد :
" مادرم ، عارف و آشنا به مقام امامت و ولايت بود . او با عنايت و لطف پروردگار اهل رحمت
و بهشت است . هرگز فريب شيطان و مكر وكيد تجاوزكار و ستمگر را به خود نديد و از نظر
رتبه و مقام ، كمتر از مادران انبياء و مردان شايستهء الهى نبود . . . " . ( 1 ) نام گرامى وى " سمانه "
هامش
1 . سفينة البحار ج 2 ، صفحهء 240 متن عبارت اين است :
" امى عارفة وهى من اهل الجنة لايقربها شيطان مارد ولا ينالها كيدجبار عنيد وهى به عين الله
التى لاتنام ولا تخلف عن امهات الصديقين والصالحين " .