( 7 ) - د : ابو عثمان .
( 8 ) - ب : قيروان است و به مكه . ج : مغرب بوده سالها مجاور . د : مغرب بوده به مكه سالها مجاور .
( 9 ) - الف : و يگانه و ايمه . ب : شيخ بوده و يگانهء مشايخ . د : شيخ وقت بود و يگانهء روزگار از ائمه .
( 10 ) - ب : به مكه بود شيخ .
( 11 ) - د : در مكه وى را قصه افتاد به نيشابور آمد و سالها آنجا بود در نيشابور برفته از دنيا در سنه .
( 12 ) - الف ، ج : و صحبت كرده بود . ب :
و صحبت داشته با . د : با بو على كاتب .
( 13 ) - د : و بو عمرو زجاجى و ابو يعقوب نهرجورى و صاحب .
( 14 ) - ب : و صاحب كرامات بود . د :
كرامات ظاهر و فراست تيز .
( 15 ) - الف : كه حسين كواشانى .
( 16 ) - د : ابو عثمان .
( 17 ) - ج : گفت كه .
( 18 ) - ب : از دنيا روم فرشتگان . د : آن روز كه ما از دنيا برويم فرشتگان .
( 19 ) - د : پاشند چون وى برفت .
( 20 ) - ب : و چنين گفت كه . ج : گفت كه .
( 21 ) - د : نيشابور .
( 22 ) - ب : از بسيارى گرد و خاك . د :
بنهمىديد از بسيارى گرد و خاك .
( 23 ) - ب : نكرد حرمت .
( 24 ) - الف : لا يجيء هذا الا برائحة الدم .
ب : بو عثمان گفته . د : ابو عثمان گفت .
( 25 ) - ب ، د : و هم وى گفته . ج : و وى گفته .
( 26 ) - الف : هم وى گفت . ب : هم وى گفته كه . د : و هم وى گفته .
( 27 ) - الف : گزيند . د : برگذيند .
( 28 ) - الف : و هم وى گفت كه .
( 29 ) - الف : باشد .
( 30 ) - الف : در مخبط .
( 31 ) - ب ، د : گفته .
( 32 ) - ب : ادبياتاند .
( 33 ) - ب : گفته فرا طلحة بن تبلى . ج : و هم وى گفته فرا طلحهء نيلى .
( 34 ) - الف : النيلى . ب : و هو محمد بن صباح النيلى . ج : النيلى . د : الصباح نيلى .
( 35 ) - د : كنيت ابو محمد .
( 36 ) - الف : اصحاب عثمان حيرى . ب :
عثمان الحيرى . د : ابو عثمان مغربى .
( 37 ) - الف : كه ترا پند دهم . ب : گفت خواهى .
( 38 ) - الف : تا خلق مىدهم . ب : نمىپذيرند - . د : كه تا خلق را مىگويم بنهمىپذيرند .
( 39 ) - ب : صحبت باللّه سه جزوست . ج ، د : سه جزوست .
( 40 ) - ب : آن بود .
( 41 ) - د : زير قدر حكم .
( 42 ) - ب : گويد كه .
( 43 ) - ب : شيخ شبلى .
( 44 ) - ب : به مصر شدم . ج ، د : در آن وقت بود كه .
( 45 ) - ب : خيرك اللّه .
( 46 ) - ب : هيچ موى بر تن او نبود كه .
( 47 ) - الف : + و سلم .
طبقات الصوفية ( فارسي ) — صفحة 244
مساهمون: عبد الله الأنصاري الهروي ( خواجه عبد الله الأنصاري )
ص٢٤٤