بخش اول / خصوصيات روحى امام ( ع ) . . .
امام صادق ( عليه السلام ) نمونهء بارز و مظهر صفات پسنديده و اخلاق حميده بود . او در گفتار
خود راستگو و در پويندگى حقيقت درستگار و دانشمند و عامل به گفتار خويش بود .
در ميان دانشمندان و سيره نويسان منصف اسلامى ، احدى نيست كه در فضل و
تقوى و علم و دانش و فضيلت او انكار ، يا ترديدى داشته باشد .
سير زندگى او درس اسلام شناسى و عمل و كردار او درس توحيد و خداشناسى بود
او بر هيچ معروف و خيرى دستور نمى داد جز آنكه خود پيشرو و پيش قدم انجام آن بود .
اگر او گوينده : " كونوا دعاة الناس به غير السنتكم " بود ( مردم را تنها با زبان دعوت به
خير و نيكى نكنيد ) خود پيشرو و پيشتاز از همه به آن متعهد و عامل بود . او در اعمال و
كردار خويش نشانگر سيماى انبياء و صالحين نيكوكار بود .
يكى از شاگردان امام مى گويد : " روز گرمى از فصل تابستان امام صادق ( عليه السلام ) را ديدم كه
در يكى از راههاى مدينه به سوى مزرعه ى خود مى رود ، عرض كردم فدايت شوم با
تقربى كه شما با پيامبر داريد چگونه در اين هواى گرم خود را به زحمت وتعب
انداخته ايد ؟ ؟
فرمودند : براى كسب روزى حلال بيرون آمده ام كه از تو و امثال تو بى نياز گردم . . . . ( 1 )
يكى ديگر از علاقه مندان او بنام ابو عمرو شيبانى مى گويد امام صادق ( عليه السلام ) را ديديم كه
لباس خشن در بر كرده و بيل در دست ، مشغول فعاليت و كار در مزرعه بود و عرق از
صورت او مى ريخت ، گفتم فدايت شوم بيل را به من بده تا من به جاى شما كار كنم
فرمودند دوست دارم براى معيشت گرماى آفتاب را تحمل كنم . . . " . ( 2 )
هامش
1 . ثقة الاسلام كلينى ، كافى ج 5 ، ص 266 .
2 . ثقة الاسلام كلينى ، كافى ج 5 ، ص 266 .