محمد بن ابراهيم گويد : براى ديدار به عسكر رفتم و قصد ناحيهء مقدسه را داشتم ، زنى مرا ديد و گفت : آيا تو محمد بن ابراهيمى ؟ گفتم :
آرى ، گفت : بازگرد كه در اين هنگام به مقصود نمىرسى و شبهنگام مراجعت كن كه در به رويت باز است داخل در سرا شو و قصد آن اتاقى را كن كه چراغش روشن است . من نيز چنان كردم و قصد آن در را كردم و به ناگاه ديدم كه باز است . داخل سرا شدم و قصد همان اتاقى را كردم كه توصيف كرده بود . در آنجا دو قبر ديدم و گريه و ناله مىكردم كه ناگاه صدايى را شنيدم كه مىفرمود :
اى محمد ! تقواى الهى پيشه ساز و از گذشته توبه كن كه امر بزرگى را عهدهدار شدى . « 1 »
هامش
- قبضه اللّه إليه ظننتم أنّ اللّه عزّ و جلّ قد قطع السّبب و بين خلقه ، كلّا ما كان ذلك و لا يكون حتّى تقوم السّاعة و يظهر أمر اللّه عزّ و جلّ و هم كارهون .
يا محمّد بن ابراهيم لا يدخلك الشّك فيما قدمت له ، فإنّ اللّه عزّ و جلّ لا يخلي الأرض من حجّة أ ليس قال لك الشيخ قبل وفاته : أحضر السّاعة من يعيّر هذه الدّنانير الّتى عندى ؟ فلمّا أبطأ عليه ذلك و خاف الشّيخ على نفسه الوحا قال لك : عيّرها على نفسك و أخرج إليك كيسا كبيرا و عندك بالحضرة ثلاثة أكياس و صرّة فيها دنانير مختلفه النّقد فعيّرتها و ختم الشّيخ عليها بخاتمه و قال لك : اختم مع خاتمى ، فإن أعش فأنا أحقّ بها ، و إن أمت فاتّق اللّه في نفسك أوّلا و فىّ ، و كن عند ظنّى بك . أخرج يرحمك اللّه الدّنانير الّتي أنت نقّصتها من بين النّقدين من حسابه و هى بضعة عشر دينارا .
( 1 ) . طبرى ( آملى ) ، همان ، ص 287 .