آنكه آن را « گينزا » ناميدم ، خيابانى است به بلندى فقط 3 يا 4 چوء « 1 » ( سيصد - چهارصد متر ) ، كه در هر دو سويش دكانهاى كوتاه رديف شده است ؛ و البته نمىتواند با « گينزا » ى ما ژاپنىها كه انبوه تابلوهاى نئون در سراسر آن مىدرخشد ، سر رقابت داشته باشد . اما منظر مردم و حيوانهايى كه در اينجا مىگذرند ، از چشمانداز نوگرا و بىلطف و صفاى گينزا چشمنوازتر است . در يك طرف تركمانى الاغى را كشانكشان مىبرد ، و در سوى ديگر زنان پوشيده در چادر سياه و سوار شتر يا درازگوش آرامآرام مىگذرند . اصطبل شترها و خرها در كاروانسراى نزديك اينجاست . قفقازيان با هيأت عجيب ، و در حالى كه ريشسفيدشان آويزان است و روى بالاپوش بلندشان كه تا زانوها مىرسد كمربند بسته و تفنگ و قطار فشنگ به دوش آويخته و كلاه سياهپوست بره بخارا گذاشتهاند ، در اينجا مىروند ، به وضعى كه پندارى هر كدامشان مباشر و اسلحهدارباشى قورخانهاى است . در كنارى ديگر هم مردى با سرووضع مغولى ، كه از هر زاويه كه نگاهش كنند رزمندهاى از لشكر مهاجم تيمور به نظر مىآيد ، روان است ، و زنى پوشيده در لباس آخرين مد طرح « ليودولاپه » « 2 » همراه دارد . قطار شترها را ( در خم كوى و گذر ) پيچاپيچ مىبرند ، و طنين زنگهاى اين كاروان ، لطف روزگار قرون وسطى را به يادمان مىآورد . در سويى هم ، از پى اين قطار شتر ، يك سوارى رولزرويس گردو خاك قرن بيستم را به هوا برمىدارد و تند مىگذرد .
تهران و بازار
بيشتر مردان شهرى ، كلاه پهلوى كه حكومت تازه در جاى نخستين تدبير نظارت معنوى مقرّر داشته و به رنگ سياه يكدست و از گونه تركى لبهدار است ، به سر
هامش
( 1 ) . چوء ، مقياس طول ژاپنى ، برابر حدود 109 متر است .
( 2 ) .Lieu de la paixياLieu de la pays. در اصل به حروف هجائى ژاپنى نوشته است ، و « ريو - دو - راپه » خوانده مىشود .