فصل [ در رجاى محمود ]
بدان كه رجا داشتن تا حدّى محمود است و از آن كه درگذرد و به مرتبهء امن برسد محض خسران است « 1 » ، در قرآن مجيد نازل شده : « فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ » « 2 » يعنى ايمن نمىباشد از مكر و عقوبت خدا مگر « 3 » جماعت زيانكاران . و همچنين خوف داشتن تا « 4 » حدّى محمود است و از آن كه بگذرد و « 5 » به مرتبهء ناامّيدى برسد محض گمراهى است ، در قرآن كريم وارد شده : « وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ » « 6 » يعنى ناامّيد نيست از رحمت خدا مگر گمراهان . و يا منجر به يأسى كه
محض كفر است مىشود « 7 » ، در قرآن مجيد است : « إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ » « 8 » يعنى به درستى كه مأيوس نمىشود از رحمت خدا مگر جماعت كافران . و اصلح آن است كه خوف و رجا برابر باشند . حضرت أمير المؤمنين سلام اللَّه عليه به بعضى از فرزندان خود فرمودند : اى پسرك من ! از خدا بترس « 9 » ترسيدنى كه اگر حسنات تمام مردم روى زمين را به نزد خداى عزّ و جلّ بياورى از تو قبول نخواهد كرد . و امّيد به خدا بدار « 10 » امّيدى كه اگر گناهان تمام مردم عالم را به نزد خداى عزّ و جلّ بياورى تمام آنها را خواهد آمرزيد « 11 » .