فصل [ در خلاص از دنيا بهوسيله زهد ]
ظاهر شد از آنچه گفتيم اينكه خلاصى از آفات و مفاسد دنيا ممكن نيست مگر به زهد در آن . و زهد آن است كه خواهش قلبى به دنيا نداشته باشد مگر به قدر ضرورت بدن « 6 » و اين مرتبهاى است بسيار عالى ، در قرآن مجيد وارد شده : « فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ » تا موضع : « وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوابُ اللَّهِ خَيْرٌ » « 7 » و در اين آيه خداى عزّ و جلّ زهد را نسبت به علما داده و اهل زهد را عالم ناميده و اين نهايت مدح است . و نيز فرموده « 8 » : « مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ » « 9 » يعنى هركه ارادهء متاع دنيا دارد از دنيا نصيبى به آن مىدهيم امّا در آخرت نصيبى نخواهد داشت . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند : هركه صبح كند و همّت او دنيا باشد خداى عزّ و جلّ كار او را پراكنده مىكند و پيشهء او را متفرّق مىسازد و پريشانى را در برابر روى او مىدارد و حاصل نمىشود از براى او از « 10 » دنيا مگر آنچه مقدّر شده . و هركه