[ 17 ]
بَطْنُ الْمَرْءِ عَدُوُّهُ .
شكم دشمن بود مر آدمي را * چه بايد غم خورى بيش وكمي را
[ 18 ]
بُكْرَةُ السَّبْتِ وَالْخَمِيسِ بَرَكَةٌ .
صباح سبت وپنجشنبه ولى گفت * كه باشد بركت ويُمنش همه جفت
[ 19 ]
بَلَاءُ الإنْسانِ مِن « 1 » اللِّسَانِ .
بلاى مردم از دست زبان است * زبان در آدمي يكسر زيان است
[ 20 ]
بَشَاشَةُ الْوَجْهِ « 2 » عَطِيَّةٌ « 3 » ثَانِيَةٌ .
نشان عمر ثاني تازه رويى است * نقيض آن عبوس وتند خويى است
[ 21 ]
بِرُّكَ لا تُبْطِلْهُ بِالمِنَّةِ « 4 » .
اگر نيكى كنى بشنو ز من هان * به بار منّتش باطل مگردان
حرف التاء
[ 22 ]
تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ يَكْفِيكَ « 5 » .
توكل بر خدا كن در همه كار * كه بس باشد تو را اللَّه غمخوار
هامش
( 1 ) . مي : « في » ، وفي هامشه : « من »
( 2 ) . هامش آ : « المرء »
( 3 ) . هامش مر : « عطيّته »
( 4 ) . آ ، وهامش مى : لا تبطل بالمن ، وفي هامش آ : لا تبطله بالمن - لا تبطله بالمثّه .
( 5 ) . آ ، جل : يكفك .