تفريعٌ كه در كتب قوم است به اين معنا است يعنى جدا نمودن مسئلهاى از مسئلهاى .
فرغ : وفراغ وفارغ : خالى بودن . استفرغ جهده أي طلب خلوّ جهده ، يعنى هر قدر كه قدرت داشت جاى آورد .
فرقان : جدا كننده ما بين دو شئ از فرق ، الف ونون زايده است . خداى عز وجل قرآن خود را در كتاب خود چهار اسم گذاشت : قرآن وفرقان وكتاب وذكر ؛ امّا تسميهء أو به قرآن ، أو مصدر است از قرأ به معنى بيَّن ، زيرا بيان هر شئ است ؛ امّا فرقان زيرا أو فارق ما بين دو شئ است ؛ امّا كتاب زيرا جمع جامع أمور است ، مأخوذ از كَتَبَ به معنى جَمَعَ ؛ امّا ذكر زيرا أو ذكر خدا است زيرا عباد خود را ذكر نمود وفرايض وحدود ايشان را به ايشان نمايد « 1 » در أو « 2 » .
فره : نشاط نمودن .
فري : جداى نمودن .
فزع : ملتجى شدن . مفزع : ملجأ ، مذكر ومونث در أو يكسان است ومساوى است . فزع : ترسيدن ودادرسى نمودن ، فزع به معنى رفتن خوف ، از اضداد است « 3 » .
فسخ : پاره « 4 » شدن ، يقول : تفسَّخَت الفأرة أي تمزَّقت وتقطَّعت .
فند : فساد عقل .
فسر : تفسير : كشف مراد از معنى مشكل . فرق ما بين تفسير وتأويل آن است [ كه ] تفسير كشف مراد است از معنى مشكل ، تأويل رد يكى از دو احتمال است به سوى معنايى كه مطابق ظاهر است .
فسق : بيرون رفتن از طاعت ، قوله :
« فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ »
« 5 » أي خرج . عاصى را فاسق گويند از بابت خروج أو از طاعت خدا .
فشل : ضعف .
هامش
( 1 ) . در نسخه : نماند .
( 2 ) . وفرقاناً فرقت به بين حلالك وحرامك ( الصحيفة السجادية : دعاى چهل ودوم ) .
( 3 ) . أنت المدعو للمهمات ، وأنت المفزع في الملمات ( الصحيفة السجادية : دعاى هفتم ) .
( 4 ) . در نسخه : پارچه .
( 5 ) . سورهء كهف ، آيهء 50 .