در دنيا عادت چنان است كه كسى را عزيزى بميرد بر سر گور او بندگان آزاد كنند از براى حرمت داشت او ، و تو ما را خبر داده‌اى كه رسول عليه السلام پيش تو منزلتى و مرتبتى بزرگوار دارد ، به حرمت محمد كه مرا بر سر گور او آزاد كنى و گناه من بيامرزى از براى اجلال و اعظام محمد . پس برگشت كه برود و اين دو بيت تازى بگفت كه معنيشان اين بود : اى بهترين كسى كه در زمين استخوانهاى او دفن كردند ، و اى آنكه خوش شد از بوى خوش او جمله صحرا ، تن من فدا باد آن گور را كه تو در وى قرار كرده‌اى كه در آن گور پارسائى است و سخاوت و كرم است .
شرف النبي ص ( فارسي ) — صفحه 470
پدیدآورندگان: عبد الملك الخركوشي النيسابوري
ص۴۷۰