سخن نويسندهء عبقات ، علّامه مير حامد حسين « 1 »
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
ستايش خداى را ، همو كه از مثل و مانند شدن به چيزى ، برتر ؛ از كاستى و فقدان صفات كمال ، منزّه ؛ از هماوردىِ همدوش و همتا ، دور ؛ از پليديهاى نادارى و بيمارى ، پاك ؛ و يگانه و يكتا و بىنيازى است كه از تركيب ( شكلگرفتن از اجزا ) و تحليل ( جزء جزء شدن ) برتر است ؛ از اين رو ، فهم همهء خردمندان و زيركان در رسيدن به كنه ذاتش ، نارساست . خدايى كه وجود ممكنات ، نشان دهندهء وجوب هستى و برترى او از نوپيدايى است ؛ و هر كه بخواهد كاملترين آفرينش زيبا و برترين نوآورى شكوهمندش را ببيند ، بايد به برگزيدگان وى - كه هر فضل عظيمى ويژهء آنان است - و اولياى پاك او - كه با رهنمودهاى خود ، شفابخش بيمارى هر بيمار و با راهنمايىهاى زلالشان ، سيرابكنندهء تشنگى هر تشنهاىاند - بنگرد . درود خدا بر پيامبر شريف و برگزيدهء ارجمندش و خاندان او ، صاحبان هر بزرگى و عظمتى .
بندهء قاصر خاكسار خطاكار ناچيز كوچك ، حامد حسين ، فرزند ع لّا مه سيّد محمّد قلى نيشابورى - كه خدا او را از شرّ فريب و باطلآرايى شيطان نگاه دارد - مىگويد :
هامش
( 1 ) . شرح حال علّامه مير حامد حسين و يادكرد آثار وى در ترجمهء مجلّد « حديث ثقلين » آمده است . ( مترجم )