سيّد رضى مؤلّف نهج البلاغه
در سال 359 هجرى در يكى از خاندان علويان بغداد بچهاى متولد گشت كه از جانب پدر و مادر نسبى بس شريف داشت . اين كودك نوزاد علوى كه نامش محمد و بعدها مشهور به « سيّد رضى » و ملقب به « ذو الحسبين » گرديد . از طرف پدر با پنج واسطه به امام همام حضرت موسى كاظم ( عليه السّلام ) متصل و از جانب مادر نيز بعد از شش پشت به امام چهارم حضرت على بن الحسين ( عليه السّلام ) نسبت مىرساند .
پدر و مادر و نياكان سيد رضى
پدر او حسين بن موسى از طرف بهاء الدوله ديلمى ملقب به « طاهر اوحد ذو المناقب » گرديد . وى بزرگ نقباء آل ابي طالب و امير الحاج و شخصا مردى با عظمت و ستوده خصال بود . او در نزد خلفاى عباسى و پادشاهان آل بويه و آل حمدان با جلالت قدر و كمال مهابت مىزيست و از جانب آنان به منظور عقد صلح و ميانجيگرى و تنظيم امور رعايا و آسايش عباد سفارت داشت .
نياكان پدرى و مادرى سيد رضى همه از اشراف نامور و برخى از علماى بزرگ بودند ، جد مادرى او حسين بن احمد معروف به