22816 عنه عليه السلام : إنّ أولياءَ اللَّهِ هُمُ الذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا إذا نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها ، واشتَغَلوا بآجِلِها إذا اشتَغَلَ النّاسُ بعاجِلِها ، فأماتُوا مِنها ما خَشَوا أن يُميتَهُم ، وتَرَكوا مِنها ما عَلِموا أنّهُ سَيَترُكُهُم ، وَرأوا استِكثارَ غَيرِهِم مِنها استِقلالًا ، وَدَركَهُم لَها فَوتاً ، أعداءُ ما سالَمَ النّاسُ ، وسِلمُ ما عادَى النّاسُ ! بِهِم عُلِمَ الكِتابُ وبِهِ عَلِموا ، وبِهِم قامَ الكِتابُ وبهِ قاموا ، لا يَرَونَ مَرجُوّاً فَوقَ ما يَرجُونَ ، ولا مَخُوفاً فَوقَ ما يَخافونَ . « 1 »
22817 عيسى عليه السلام - في وصفِ أولياءِ اللَّهِ - :
الّذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا حِينَ نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها « 2 » ، والّذينَ نَظَروا إلى آجِلِ الدُّنيا حِينَ نَظَرَ النّاسُ إلى عاجِلِها ، وأماتُوا مِنها مايَخشَون أن يُميتَهُم ، وتَرَكوا ماعَلِموا أنْ سَيَترُكُهُم ، فصارَ اسْتِكثارُهُم مِنها استِقلالًا ، وذِكرُهُم إيّاها فَواتاً ، وفَرَحُهُم بما أصابُوا مِنها حُزناً . . . يُحِبُّونَ اللَّهَ تعالى ويَستَضيؤونَ بِنُورِهِ ، ويُضيؤونَ
شرح
22816 امام علي عليه السلام : دوستان خدا همان كساني هستند كه باطن دنيا را مىنگرند در حالي كه ديگر مردم به ظاهرش چشم دارند ، وبه آينده وفرجام دنيا مشغولند در حالي كه ساير مردم به نقد وامروز آن سرگرمند . آنچه را از دنيا كه مىترسند آنان را نابود كند ، نابود مىكنند وآنچه را از دنيا كه مىدانند بزودى آنان را ترك خواهد گفت ، ترك مىكنند وآنچه را كه ديگران از دنيا زياد وبا ارزش مىشمارند اندك وحقيرش مىبينند ورسيدن خود به آنها را از دست دادن [ سعادت ورستگارى خويش ] مىشمارند . دشمن چيزى هستند كه مردم [ دنياطلب ] با آن در صلح وسازشند ودوستدار چيزى هستند كه مردم با آن دشمنى مىورزند ! كتاب [ خدا ] به وجود آنان شناخته ودانسته مىشود وآنان به آن دانا وعارفند ، كتاب به آنان استوار است وآنان به كتاب استوارند ، بالاتر از چيزى كه بدان اميد بستهاند اميدى نمىشناسند وترسناكتر از چيزى كه از آن مىترسند ، چيزى را مايهء ترس نمىدانند .
22817 عيسى عليه السلام - در توصيف اولياى الهى - فرمود : كساني كه به باطن دنيا مىنگرند ، در حالىكه مردم به ظاهر آن چشم دوختهاند وكساني كه فراسوى دنيا مىنگرند ، در حالي كه مردم به اكنونِ آن چشم دوختهاند ولذا آنچه را از دنيا كه بيم دارند [ فضيلتهاى ] آنان را بميراند مىميرانند وآنچه را كه مىدانند بهزودى آنها را ترك خواهند گفت ترك مىكنند . از اين رو ، هر بهرهء فراوانى هم كه از آن [ براي آخرتشان ] برگيرند كم مىشمارند .
وبه ياد دنيا بودن را براي خود خسارت
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة : الحكمة 432 .
( 2 ) . راجع : الدنيا : باب 1227 .