20977 الإمامُ عليٌّ عليه السلام : إذا انتَبَهَ أحَدُكُم مِن نَومِهِ فلْيَقُلْ : « لا إلهَ إلّااللَّهُ الحَليمُ الكَريمُ الحَيُّ القَيّومُ وهُو على كُلِّ شيءٍ قَديرٌ ، سُبحانَ رَبِّ النَّبِيِّينَ وإلهِ المُرسَلينَ ، و [ سُبحانَ ] رَبِّ السَّماواتِ السَّبعِ وما فيهِنَّ ورَبِّ الأرَضِينَ السَّبعِ وما فيهِنَّ ورَبِّ العَرشِ العَظيمِ ، والحَمدُ للَّهِ رَبِّ العالَمينَ » .
فإذا جَلَسَ مِن نَومهِ فلْيَقُلْ قَبلَ أن يَقومَ : « حَسبِيَ اللَّهُ ، حَسبِيَ الرَّبُّ مِن العِبادِ ، حَسبِيَ الّذي هُو حَسبي مُنذُ كُنتُ ، حَسبيَ اللَّهُ ونِعمَ الوَكيلُ » .
وإذا قامَ أحَدُكُم مِن اللَّيلِ فلْيَنظُرْ إلى أكنافِ السَّماءِ ولْيَقرَأْ :
« إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ * الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَقُعُوداً وَعَلى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ * رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ * رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَتَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ *
شرح
20977 امام علي عليه السلام : هرگاه فردى از شما از خوابش بيدار شد ، بگويد : « هيچ معبودى ، جز خداى بردبار بزرگوار ، زندهء برپا دارنده نيست . وأو بر هر چيزى تواناست . پاك است پروردگار پيامبران ومعبود رسولان و [ پاك است ] پروردگار آسمانهاى هفتگانه وهر آنچه در آنهاست وپروردگار زمينهاى هفتگانه وهر آنچه در آنهاست وپروردگار عرش با عظمت وستايش براي خداى پروردگار جهانيان است » .
وهرگاه از خواب بيدار شد ونشست ، پيش از آنكه برخيزد ، بگويد : « خدا مرا كافى است ، پروردگار ، مرا از بندگان كافى است ، مرا كافى است كسى كه مرا كافى است از زماني كه بودهام . خدا مرا كافى است وچه خوب حمايتگرى است » .
وهرگاه يكى از شما نيمه شب بيدار شد ، به أطراف آسمان بنگرد واين آية را بخواند :
« مسلماً در آفرينش آسمانها وزمين ودر پى يكديگر آمدنِ شب وروز ، براي خردمندان ، نشانههايى است . همانان كه خدا را ايستاده ونشسته ، وبه پهلو آرميده ياد مىكنند ، ودر آفرينش آسمانها وزمين مىانديشند [ كه ] :
پروردگارا ! اينها را بيهوده نيافريدهاى . منزّهى تو ! پس ما را از عذاب آتش دوزخ در أمان بدار . پروردگارا ! هر كه را تو در آتش درآورى ، يقيناً رسوايش كردهاى وبراي ستمكاران ، ياورانى نيست . پروردگارا ! ما شنيديم كه دعوتگرى به ايمان فرا مىخواند كه : « به پروردگار خود ايمان آوريد » . پس