10767 دعائم الإسلام : كانَ عليّ بن الحسين عليهما السلام إذا تَوَضَّأ للصَّلاةِ وأخَذَ في الدُّخولِ فيها اصفَرَّ وَجهُهُ وتَغَيَّرَ لَونُهُ ، فقيلَ لَهُ مرّةً في ذلكَ ، فقالَ : إنّي ارِيدُ الوُقُوفَ بينَ يَدَي مَلِكٍ عَظِيمٍ . « 1 »
10768 . المناقب لابن شهرآشوب : مِن كتابِ الأنوارِ :
أنّهُ عليه السلام كانَ قائماً يُصَلِّي حتّى وَقَفَ ابنُهُ محمّدٌ عليه السلام وهُو طِفلٌ إلى بئرٍ في دارِهِ بالمَدينةِ بَعِيدَةِ القَعرِ ، فَسَقَطَ فيها ، فَنَظَرَت إلَيهِ امُّهُ فَصَرَخَت وأقبَلَت نحوَ البِئرِ تَضرِبُ بِنَفسِها حِذاءَ البِئرِ وتَستَغِيثُ وتقولُ : يابنَ رسولِ اللَّهِ ، غَرِقَ وَلَدُكَ محمّدٌ ! وهُو لا يَنثَني عن صلاتِهِ وهُو يَسمَعُ اضطِرابَ ابنِهِ في قَعرِ البئرِ ، فَلَمّا طالَ علَيها ذلكَ قالَت حُزناً على وَلَدِها : ما أقسى قُلُوبَكُم يا آلَ بَيتِ رسولِ اللَّهِ ! !
فَأقبَلَ على صلاتِهِ ولَم يَخرُجْ عنها إلّاعن كَمالِها وإتمامِها ، ثُمّ أقبَلَ علَيها ، وجَلَسَ على أرجاءِ البِئرِ ، ومَدَّ يَدَهُ إلى قَعرِها - وكانَت لا تُنالُ إلّابِرِشاء طَويلٍ - فَأخرَجَ ابنَهُ مُحمّداً على يَدَيهِ يُناغِي ويَضحَكُ لم يَبتَلَّ لَهُ ثَوبٌ ولا جَسَدٌ
شرح
10767 . دعائم الإسلام : امام زين العابدين عليه السلام هرگاه براي نماز وضو مىگرفت وشروع به نماز خواندن مىكرد ، چهرهاش زرد مىشد ورنگش مىپريد . يك بار در اينباره از ايشان سؤال شد ، فرمود : من مىخواهم در پيشگاه پادشاهى بزرگ بايستم .
10768 . المناقب ، ابن شهرآشوب : در كتاب الأنوار آمده است : امام زين العابدين عليه السلام مشغول نماز بود كه فرزند خردسالش محمّد [ باقر ] عليه السلام كنار چاه عميقى كه در خانهء آن حضرت در مدينه بود رفت ودر چاه افتاد . مادرش متوجّه افتادن أو شد وفرياد كشيد وبه طرف چاه دويد وكنار چاه خودش رامىزد وكمك مىخواست ومىگفت : يا بن رسول اللَّه ! فرزندت محمّد غرق شد . اما امام زين العابدين ، با آن كه صداى ناله وبيتابى فرزندش را در ته چاه مىشنيد ، از نماز خود دست نكشيد .
همسر امام چون كار به درازا كشيد ، از روى ناراحتى براي فرزندش ، گفت :
چقدر دل شما سخت است اى خاندان رسول خدا !
حضرت به نماز خود ادامه داد وبعد از آن كه آن را به طور كامل وتمام انجام داد ، به طرف همسرش رفت وكنار چاه نشست ودستش را به ته چاه - كه جز با ريسمانى بلند دسترسى به آن ممكن نبود - دراز كرد وفرزندش محمّد را روى دستانش بيرون آورد در حالي كه شيرين زبانى مىكرد ومىخنديد ونه لباسش خيس شده بود ونه جايى از بدنش ! سپس [ به همسرش ] فرمود :
هامش
( 1 ) . دعائم الإسلام : 1 / 158 .