بهِ أمرُهُ وظَنَّ الظُّنونَ بِربِّهِ ، وجَحَدَ الحُقوقَ في مالِهِ وقَتَرَ عَلى نفسِهِ وعِيالِهِ ، مَخافَةَ إقتارِ رِزقٍ وسُوءِ يَقينٍ بالخَلَفِ مِنَ اللَّهِ تباركَ وتَعالى . « 1 »
7320 . الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : سَأَلَ الصّادِقُ جَعفَرُ بنُ مُحَمَّدٍ عليه السلام عَن بَعضِ أهلِ مَجلِسِهِ فَقيلَ :
عَليلٌ ، فَقَصَدَهُ عائِداً وجَلَسَ عِندَ رَأسِهِ ، فَوَجَدَهُ دَنَفاً « 2 » ، فَقالَ لَهُ : أحسِن ظَنَّكَ بِاللَّهِ ، قالَ : أَمّا ظَنّي بِاللَّهِ فَحَسَنٌ ، ولكِن غَمّي لِبَناتي ؛ ما أمرَضَني غَيرُ غَمّي بِهِنَّ !
فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام : الّذي تَرجوهُ لِتَضعيفِ حَسَناتِكَ ومَحوِ سَيِّئاتِكَ فَارجُهُ لِإِصلاحِ حالِ بَناتِكَ . « 3 »
1478 . بَسطُ الرِّزقِ وقَبضُهُ
الكتاب :
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
. « 4 »
وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَيَقْدِرُ لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ
شرح
بزرگ وفهميده شد ومستقلًا به كسب درآمد پرداخت . در اين هنگام ، بر خود سخت گرفت وبه پروردگارش بدگمان شد واز ترس تنگدستى ويقين نداشتن به جايگزين كردن نعمت از سوى خداوند تبارك وتعالى ، حقوق [ خدا ومردم ] در مال خود را ناديده گرفت وخود وخانوادهاش را در سختى وتنگنا قرار داد .
7320 . امام كاظم عليه السلام : امام صادق عليه السلام از [ علّت غيبت ] برخى أهل مجلسش جويا شد . گفته شد كه :
وى بيمار است . امام ، عازم عيادت وى شد ودر بالاى سر أو نشست وأو را در حالت بيمارى يافت . به وى فرمود : « به خداوند ، خوش بين باش » .
وى گفت : من ، به خدا خوش بينم ؛ اما نگرانىام به خاطر دخترانم است كه در واقع ، اندوه آنان ، مرا بيمار كرد .
امام صادق عليه السلام فرمود : « همان كسى كه در افزايش حسنههايت واز ميان رفتن گناهانت به أو اميددارى ، در بهبود وضعيت زندگى دخترانت نيز به همو اميد ببند » .
1478 . گشايش وتنگى در روزى
قرآن : « پروردگار تو در رزق هر كس كه بخواهد گشايش مىدهد يا تنگ مىگيرد ؛ زيرا أو به بندگانش آگاه وبيناست » . « روز ديگر ، آن كسان كه ديروز آرزو مىكردند كه به جاى أو ( قارون ) مىبودند ، گفتند : شگفتا كه خدا روزى هر كس را كه خواهد فراوان كند يا تنگهامش
( 1 ) . الخصال : 122 / 114 .
( 2 ) . الدنف : المرض الملازم ، وقد دنف المريض ؛ أي ثقل ( الصحاح : 4 / 1360 ) .
( 3 ) . بحار الأنوار : 5 / 146 / 2 .
( 4 ) . الإسراء : 30 .