حَبْواً على الثَّلْجِ ؛ فإنَّهُ المَهديُّ . « 1 »
2372 . الملاحم والفتن عن عبدِ اللَّهِ : بينَما نحنُ جُلوسٌ عندَ رسولِ اللَّهِ صلى الله عليه وآله إذْ مَرَّ فِتْيَةٌ مِن قُرَيشٍ فَتَغيّرَ لَونُهُ ، فقُلنا : يا رسولَ اللَّهِ ، إنّا لا نَزالُ نَرى في وَجهِكَ شَيئاً نَكْرَهُهُ ! قالَ :
إنّا أهلُ بَيتٍ اخْتارَ اللَّهُ لَنا الآخِرَةَ على الدُّنيا ، وإنّ أهلَ بَيتي هؤلاءِ سَيُصيبُهُم بَعدي بَلاءٌ وتَطْريدٌ وتَشْريدٌ ، حتّى يَخرُجَ قَومٌ مِن هاهُنا - وأوْمَأَ بيَدِهِ نحوَ المَشرِقِ - مَعَهُم راياتٌ سُودٌ ، يَسْألونَ الحقَّ فلا يُعطَونَهُ ، ويَسْألونَ فلا يُعْطَون فيُقاتِلونَ ويَصْبِرونَ ، فيُعْطَونَ ما سَألوا فلا يَقْبَلونَهُ ، حتّى يَدْفَعوها إلى رجُلٍ مِن أهلِ بَيتي يَمْلَأُها قِسْطاً وعَدْلًا كما مُلِئَتْ ظُلْماً وجَوراً ، فمَنْ أدْرَكَهُم فلْيَأتِهِم ولَو حَبْواً على الثَّلْجِ . « 2 »
2373 . الإمامُ الباقرُ عليه السلام : كأنّي بقومٍ قد خَرَجوا بالمَشرِقِ يَطْلُبونَ الحَقَّ فلا يُعْطَونَهُ ، ثُمّ يَطْلُبونَهُ فلا يُعْطَونَهُ ، فإذا رَأَوا ذلكَ وَضَعوا سُيوفَهُم على عَواتِقِهِم ، فيُعْطَونَ ما سَألوهُ فلا يَقْبَلونَهُ ، حتّى يَقوموا ، ولا يَدْفَعونَها إلّا إلى صاحِبِكُم . قَتْلاهُم شُهَداءُ ، أمَا إنّي لَو
شرح
باشد روى برف بخزد ؛ كه أو مهدى است .
2372 . الملاحم والفتن - به نقل از عبداللَّه - : در خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه وآله نشسته بوديم كه چند جوان قرشي از آن جا گذشتند . رنگ پيامبر دگرگون شد . عرض كرديم : اى پيامبر خدا ! ما در چهرهء شما حالت ناراحت كنندهاى مىبينيم ! فرمود : ما خاندانى هستيم كه خداوند آخرت را به جاى دنيا برايمان برگزيد . پس از من ، خانوادهام گرفتار بلا وآوارگى وتبعيد خواهند شد تا آن كه مردمى از اين جا - با دستش به مشرق اشاره كرد - با پرچمهاى سياه قيام كنند كه حق را طلب مىكنند اما به آنان نمىدهند . دوباره حق را مىطلبند اما باز به آنان نمىدهند . پس دست به جنگ ومقاومت مىزنند تا آن كه خواستهء آنان را مىدهند اما ايشان نمىپذيرند تا آن را به مردى از خاندان من دهند كه دنيا را پر از عدل وداد مىكند همچنان كه آكنده از انحراف وبىعدالتى شده بود . هر كس اين مردم را درك كند ، حتى اگر شده با خزيدن بر روى برف ، به آنان بپيوندد .
2373 . امام باقر عليه السلام : گويا مردمانى را مىبينم كه در خاورْ زمين قيام كردهاند وحق را مىطلبند ، اما آن را به آنان نمىدهند . دوباره مىطلبند باز به آنان داده نمىشود . چون چنين مىبينند ، شمشيرهاى خود را برمىفرازند . در اين هنگام خواستهشان داده مىشود اما آنها نمىپذيرند تا آن كه بر مىخيزند وآن را تنها به مولاي شما مىدهند ، كشتگان آنان شهيدند .
هامش
( 1 ) . الملاحم والفتن : 118 / 111 .
( 2 ) . الملاحم والفتن : 314 / 445 .