اگر تشنه باشد بياشامد ، و به صورتش سيلى يا ضربه نزند كه چهار پا ذكر و تسبيح خدا مىگويد ، و در حال ايستاده و در غير مسير بر پشت او توقف نكند مگر در ميدان جهاد ، و بيش از طاقش بر او بار نكند ، و زيادتر از قدرتش راه نبرد .
از امام صادق ( ع ) : از سعادت مرد داشتن چهارپا و مركبى است كه براى انجام كار بر آن سوار شود ، و كار برادران مؤمن را نيز بوسيله آن انجام دهد . و فرمود : زين ؛ مركب به دو ملعونى است براى زنان . و فرمود : از سختى زندگى مركب سركش و بد است . و فرمود : سوارى « نشرة » است . مردى از امام ششم ( ع ) پرسيد : كى ميتوانم چهارپاى زير پايم را بزنم ؟ فرمود :
وقتى كه زير پاى تو آن طور راه نرود كه به سوى آخور و چراگاه ميرود .
و از آن حضرت ( ع ) : دابه را وقتى بلغزد و سكندرى بخورد ، بزن ، ولى براى فرار مزن ، كه آنچه شما مىبينيد او هم مىبيند ( بدنبال جفت يا آب و علفى كه مىبيند ميل پيدا مىكند و ميدود )
از نبى اكرم ( ص ) : اگر چهار پا زير پايت بلغزد بگويى : « لغزيدى و به زمين خوردى ؟ و حيوان جواب مىدهد : كه از خوف خدا بلغزش افتادم » .
از امير مؤمنان ( ع ) : تا كنون مركب سواريم لغزش نكرده ، پرسيدند چرا ؟
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 505
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٥٠٥