« امشَو دَرِ بهشتِ خُدا وايَه پندَرى * ماهِر عَرُس مِنَن شُوِ آرايَه پندَرِى
أو زُهره گَه مِگِى خَطِرَى ماهِرَه مِخَه * واز مُوشتِرى زُهره خَطِر خوايَه پندَرِى
ماهِ تِموم ، يوسفَ وزُهره كنج ابر * از پُوشتِ پَرده چِشمِ زليخايَه پندَرِى
چُخدِ صُحب ، رُوىِ چَمن وا ونيمهوا * سيصدهزار نَرگسِ شهلايَه پندَرِى
اى بُرّ زروِرَق كه بِزِى چُخدِ آسمون * چِسبُندَه آن ، بِرِى خَطِرِ مايَه پندَرِى
چِسبُندَه قُشدِلِى به كَغِذ باذِش آسمون * وَز كهكشونش دُنبَلَه پيدايَه پندَرِى
سه خواهرون كشيده به پيشِ جَدى قطار * سه چوچه دُنبَلَه سرِ بابايَه پندَرِى
گُسبَندِ گَرنِگا به فِلك ، چهره با گُذَل * ميدونِ شاخِ جَنگى ودعوايَه پندَرِى
جوزا گيرفتَه گوُرَنَه افتاده پوُشتِ گوُ * بومبِ فِلك مثالِ لُمبَرِ جوزايَه پندَرِى
أو شيرِ گَرنِگا مِخَه گُندُم چرا كِنَه * نزديكِ خوشه وِستَدَه ، چاروايَه پندَرِى
عقرب نشسته پوُشتِ ترازوىِ ظالمي * يا چالدار وشاطر ونونوايَه پندَرِى
نيمسب ، نِصبِ تَن ادِمَهى تيركمون به دست * نِصبِ ديگَش به عَسب مُعينايَه پندَرِى
أو بوُز غَلَرنِگا ، مِزِنَه وَر به پيشِ چا * از توشنِگىُّ و ، دُل به تَهِ چايَه پندَرِى
ما هي به بُوز مِگَه كه اگر أو مِخَى بُدُم * بوُز پوُز مِگِردَنَه كه اوِت لايَه پندَرِى
اى خيمگاىِ شوبَزِىَ واى عَرُسچههاش * حُكمِ عَرُسچههاىِ مُقِوّايَه پندَرِى
. . . »
محمّد تقى بهار ( ملك الشّعراء )