از جملهء شگفتيهاى اين بخش از تناسب ، اختلاف آخر يك آيه ، در دو مورد و يا يك آيه مكرر در دو جاست : مثال 1 : آيهء شريفهء : وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ « 1 » . در جايى ديگر مىبينيم : وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ « 2 » . سؤال اين است كه چه حكمتى در تخصيص آيهء دوم ، به وصف منعم بودن خداوند ، و آيهء اوّل به وصف منعم عليه بودن مردمان است ؟ پاسخ اين است كه : سياق آيات در سورهء نحل ، در وصف خداى تعالى و بيان عظمت و دلايل فيض ذات اقدس ربوبى است ، كه بدين ترتيب از خلقت آسمانها و زمين شروع نموده ، و پس از آن خلقت انسان و چهارپايان و جنبندگان ، و انزال باران و رويانيدن زرع و نباتات ، و تسخير شب و روز ، و وديعه‌هاى حق در درون زمين و دل درياها و كوهها و علامات و نشانه‌ها ، و ذكر ستارگان كه وسيلهء راهيابى و هدايتند ، مطرح فرموده تا اينكه به قول خداى سبحان : أَ فَمَنْ يَخْلُقُ كَمَنْ لا يَخْلُقُ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ « 3 » ادامه پيدا مىكند و در دنبال آن مىفرمايد : وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ و بدان ، آيه را ختم مىفرمايد .